งแล้ว”
จางเมิ่งที่อยู่ด้านข้างได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็อึ้งไปชั่วครู่ เขามองดูแล้วถามอย่างงุนงงว่า “หัวหน้า พี่เสวีย ทำไมข้าไม่เห็นอะไรเลย”
เสวียปิงอดไม่ได้ที่จะบ่น “พี่จาง สมองเจ้านี่ช้าจริง ๆ ที่นี่มีกำลังทหารจากสามเผ่าโดยมีเผ่าถ่ามู่เป็นผู้นำ บัดนี้ค่ายใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปกลับว่างเปล่า มีเพียงทหารเฝ้าค่ายไม่กี่คน ทหารที่เหลือจะไปไหนได้? ก็ต้องไปโจมตีด่านฟู่เฟิงอย่างแน่นอน”
ในตอนนั้นเอง ค่ายใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปก็มีความเคลื่อนไหว มีกองกำลังทหารม้าห้าร้อยนายควบออกมาจากในค่าย
เสวียปิงเห็นภาพนั้นจึงพูดว่า “ดูเหมือนพวกเราจะถูกพบตัวแล้ว”
“พี่เสวียเซ่อรึ พวกเราเห็นพวกมันได้ พวกมันก็ต้องเห็นพวกเราได้เช่นกัน” จางเมิ่งอดพูดไม่ได้
“พอเถอะ”
หลี่เต้าขัดจังหวะการโต้เถียงของทั้งสองคน มองไปยังค่ายใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป
“ในเมื่อพวกมันเริ่มบุกด่านแล้ว พวกเราก็ไม่ต้องรออีกต่อไป” เขาชูง้าวมังกรทมิฬขึ้น ชี้ไปยังทิศทางของค่ายใหญ่ของสามเผ่า แล้วออกคำสั่ง
“ฆ่า!”
หลี่เต้านำทัพบุกเข้าโจมตี ปะทะกับกองกำลังที่พุ่งออกมาจากค่ายใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามอย่างรวดเร็ว
เพียงแค่การปะทะกันครั้งแรก กองกำลังข้าศึกห้าร้อยนายก็ล้มระเนระนาดทั้งคนและม้า
