มไปทันที
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจปล่อยให้องค์ราชาของตนทำอะไรตามใจได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น การยึดด่านฟู่เฟิงให้ได้นั้นสำคัญที่สุด
พอเขาเดินออกมา ทหารนายหนึ่งก็เดินมาหาและถามว่า “ท่านแม่ทัพ พวกเราจะจัดการอย่างไรกับกองกำลังทหารม้าที่สงสัยว่าอาจเป็นศัตรูขอรับ?”
พอได้ยินเช่นนี้ เซินเหล่ยก็รู้สึกโมโหขึ้นมา เพราะกองกำลังทหารม้าที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนี้เองที่ทำให้องค์ราชาของเขา ‘เกิดอาการ’ ขึ้นมา
ดังนั้นจึงออกคำสั่งในทันทีว่า “ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใครก็ตาม ส่งทหารหนึ่งกองออกไปจัดการพวกมันเดี๋ยวนี้”
“ขอรับ”
…
ในเวลาเดียวกัน
ณ พื้นที่ปกคลุมด้วยหิมะ ไม่ไกลจากค่ายรวมของสามเผ่า
หลี่เต้าและคณะมองเห็นค่ายขนาดใหญ่ตั้งอยู่เบื้องหน้าแต่ไกล
“หัวหน้า ในที่สุดพวกเราก็มาถึงแล้ว” จางเมิ่งที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยหิมะ อดถอนหายใจยาวไม่ได้
ห้าวันที่ผ่านมานี้ ไม่เพียงแต่ราชาถ่ามู่และองครักษ์ของเขาเท่านั้นที่ทรมาน
พวกเขาเองก็ได้รับความทรมานเช่นกัน เพื่อให้มาถึงด่านฟู่เฟิงโดยเร็วที่สุด พวกเขาต้องเดินทางโดยแทบไม่ได้หยุดพักเลยตลอดทาง
หลี่เต้ามองไปยังค่ายทหารที่อยู่ไกลออกไป “ใช่ มาถึงแล้ว”
ในตอนนั้นเอง เสวียปิงที่อยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยปากขึ้นมา “หัวหน้า ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกตินะขอรับ”
“หืม?”
หลี่เต้าได้ยินดังนั้นก็กวาดตามองค่ายทหารที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง แววตาวาบขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย “พวกมันเริ่มโจมตีด่านฟู่เฟิ
