เรื่องของเวลาเท่านั้น
เมื่อพวกแม่ทัพทั้งหมดตายที่ด่านฟู่เฟิงนี้ ก็จะเป็นเวลาที่ด่านฟู่เฟิงถูกตีแตกอย่างสิ้นเชิง ถึงตอนนั้น แม้พวกเขาจะตายไปแล้ว ก็คงถูกจารึกไว้บนเสาแห่งความอัปยศของต้าเฉียน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ โหวหย่วนเลี่ยงรู้สึกเศร้าในใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความว่างเปล่า จากนั้นเขากระโดดลงมาจากกำแพงเมือง พุ่งไปกลางกลุ่มทหารเป่ยหมาน
ดาบที่เต็มไปด้วยความแค้นเกลียดฟาดฟัน ทหารเป่ยหมานหลายสิบนายได้ล้มตายใต้คมดาบของเขา
เขามองไปยังเหล่าทหารต้าเฉียนที่เหลืออยู่ไม่ไกลด้านหลังเขา ยกดาบในมือขึ้นแล้วตะโกนว่า “ตราบใดที่คนยังอยู่ ด่านก็ยังอยู่!”
เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าทหารต้าเฉียนที่เหลือต่างพากันชูอาวุธในมือขึ้น
“ตราบใดที่คนยังอยู่ ด่านก็ยังอยู่!”
ในเมื่อต้องตายอยู่แล้ว ถึงจะตาย พวกเขาก็จะต้องกัดเนื้อศัตรูติดมือไปด้วย
“ฆ่า!”
โหวหย่วนเลี่ยงตะโกนออกคำสั่ง เหล่าทหารต้าเฉียนที่เหลืออยู่ต่างฮึกเหิมราวกับถูกฉีดยากระตุ้น พวกเขาต้องการทุ่มเทกำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อฆ่าเหล่าทหารเป่ยหมานที่อยู่เบื้องหน้า
ขณะนั้น ไม่ไกลจากด่านฟู่เฟิง
เซินเหล่ยและอีกสองคนที่บัญชาการกองทัพใหญ่ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้
เมื่อเห็นทหารใต้บังคับบัญชาของตนเผชิญหน้ากับการสังหารอย่างบ้าคลั่งของเหล่าแม่ทัพจากด่านฟู่เฟิงพวกเขาก็ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ทั้งไม่มีท่าทีจะลงมือช่วยแต่อย่างใด
เพราะพวกเขารู้ดีว่านี่คือการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของสัตว์ร้ายก่
