บทที่ 173 อุโมงค์หิมะขณะนี้ ภายในคฤหาสน์แห่งหนึ่งในด่านฟู่เฟิง
กลุ่มคนจำนวนหนึ่งนั่งล้อมรอบเตาผิงในห้องโถงใหญ่
พวกเขาทุกคนมีจุดร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือทุกคนสวมชุดเกราะ คนเหล่านี้ไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาคือแม่ทัพผู้พิทักษ์เมืองแห่งด่านฟู่เฟิง
หากเป็นวันปกติ พวกเขาควรจะยืนเฝ้าอยู่ที่ตำแหน่งของตน คอยระวังการโจมตีจากกองทัพพันธมิตรสามเผ่านอกด่าน
แต่เพราะหิมะที่ตกลงมาอย่างกะทันหัน ทำให้พวกเขาได้พักผ่อนชั่วคราว
และเหตุผลที่พวกเขามารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ก็เพื่อคน ๆ หนึ่ง
นั่นก็คือ… เจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจง!
หลังจากที่ทุกคนรออย่างเงียบ ๆ ครู่ใหญ่ ร่างของชายชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใด ทุกคนในที่นั้นก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน รีบเข้าไปล้อมรอบชายชรา
“ท่านเจิ้งอาการของแม่ทัพเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ท่านเจิ้ง แม่ทัพเสิ่นไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“ท่านเจิ้ง…”
ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหมอทหารชราที่เคยตรวจร่างกายให้หลี่เต้า และจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการรักษาเสิ่นจง
เมื่อได้ยินเสียงจ้อกแจ้กรอบข้าง ท่านเจิ้งก็เอ่ยเสียงทุ้มว่า “ทุกคนเงียบให้หน่อย”
แม้เสียงไม่ดัง แต่กลับมีพลังข่มขวัญ
กลุ่มแม่ทัพที่กำลังส่งเสียงอึกทึกพากันเงียบกริบในพริบตา ราวกับเด็กว่านอนสอนง่าย
เมื่อเห็นว่าห้องโถงเงียบลงแล้ว ท่านเจิ้งจึงกล่าวว่า “อาการของแม่ทัพเสิ่นแย่ลงกว่าเดิม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
