บทที่ 172 สถานการณ์ที่ด่านฟู่เฟิง
หลังจากจัดการองค์ชายใหญ่ถ่ามู่เสร็จ หลี่เต้าก็นำจางเมิ่งและคนอื่น ๆ เริ่มกวาดล้างภายในวังหลวง
แม้จะเรียกว่าวังหลวง แต่ที่จริงแล้วก็ไม่ได้ใหญ่โตนัก
อย่างน้อยเมื่อเทียบกับวังหลวงแห่งต้าเฉียนในความทรงจำ ที่นี่มีขนาดไม่ถึงหนึ่งในร้อยด้วยซ้ำ
ดังนั้น หลี่เต้าจึงนำผู้คนกวาดล้างทั่วทั้งวังหลวงเสร็จสิ้นในเวลาอันรวดเร็ว
ภายในท้องพระโรง
หลี่เต้านั่งอยู่บนบัลลังก์ มองดูศีรษะมนุษย์ที่กองสุมอยู่ในท้องพระโรง มือข้างหนึ่งลูบเสี่ยวเฮยที่นั่งหมอบอยู่ข้างบัลลังก์ พลางเอ่ยถามว่า “ยังไม่พบร่องรอยของราชาถ่ามู่อีกหรือ?”
“หัวหน้า พวกเราสังหารเชื้อพระวงศ์ทั้งสามของเผ่าถ่ามู่และค้นตำหนักในทั่วแล้ว แต่ก็ยังไม่พบราชาถ่ามู่” จางเมิ่งตอบ
ทันใดนั้น เสวียปิงที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวออกมา “หัวหน้า ข้าสอบถามได้ความบางอย่าง แต่ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ”
“ว่ามา”
“มีคนบอกว่าเห็นราชาถ่ามู่นำองครักษ์ไม่กี่นายออกจากเมืองไปตั้งแต่พวกเราเพิ่งบุกเข้ามาได้ไม่นาน”
“หืม?”
หลี่เต้ารู้สึกประหลาดใจ จากความเข้าใจที่เขามีต่อพวกชนเผ่า ราชาถ่ามู่น่าจะรวบรวมคนมาสู้กับพวกเขาจนถึงที่สุด แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหนีไปเสียอย่างนั้น
“เจ้าสืบทราบหรือไม่ว่าราชาถ่ามู่หนีไปทางใด?”
“เรื่องนี้ยังไม่ชัดเจนนัก รู้เพียงว่าพวกเขาน่าจะหนีออกไปทางประตูเหนือ”
“ประตูเหนือ?”
หลี่เต้าเหลือบมองโต๊ะหลวงที่อยู่ตรงหน้า บนนั้นมีของวางอ
