รียมตัวออกเดินทาง”
ครึ่งชั่วยามต่อมา เพลิงลุกท่วมวังหลวงทั้งหมด
ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ เปลวเพลิงที่ลุกไหม้วังหลวงส่องสว่างไปทั่วทั้งเมืองหลวงของเผ่าถ่ามู่ ควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ผู้คนในเมืองหลวงที่กำลังหลบหนีและหาที่ซ่อนตัว ล้วนได้เห็นกองเพลิงมหึมานี้
ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง
เมืองหลวงของพวกเขาถูกทำลายแล้ว
เมื่อไม่มีวังหลวง แล้วจะเรียกว่าเมืองหลวงได้อย่างไร
ที่นอกวังหลวง
หลี่เต้าและคนอื่น ๆ มองดูวังหลวงที่กำลังลุกไหม้ด้วยความสะใจ
นี่คือวังหลวงของชนเผ่าขนาดใหญ่ พวกเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือนกว่า ก็สามารถบุกเข้ามาจากชายแดนต้าเฉียนจนมาถึงวังหลวงที่นี่แล้วจุดไฟเผาได้ หากเป็นในอดีต แม้แต่ในความฝันก็ไม่กล้าคิดเช่นนี้
และสาเหตุของความสำเร็จทั้งหมดนี้ ก็เพราะพวกเขามีหัวหน้าที่ยอดเยี่ยม
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกฮึกเหิมในใจ สายตาที่มองไปยังหลี่เต้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา
หากหลี่เต้าสามารถรับรู้พลังลมปราณของทุกคนในยามนี้ได้ เขาจะพบว่าพลังลมปราณของจางเมิ่งและคนอื่น ๆ ในขณะนี้ได้แยกออกจากร่างของพวกเขา แล้วค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นเงาสีดำแดงลอยอยู่เหนือศีรษะของกองทัพ
อาจเป็นเพราะพลังลมปราณไม่เพียงพอ เมื่อรวมตัวเป็นรูปร่างเบื้องต้นแล้ว เงาสีดำแดงก็สลายตัวไป
“น่าเสียดายจริง” หลี่เต้าพึมพำกับตนเองขณะมองไปยังเมืองหลวงของเผ่าถ่ามู่
ความน่าเสียดายใน
