บทที่ 166 สละอายุขัยร้อยปี
สามชั่วยามผ่านไป
เซินเชียนซานเบี่ยงตัวหลบเงาง้าวที่พุ่งเข้ามาอีกครั้งได้สำเร็จ ตอนนี้ไม่เพียงแต่สีหน้าของเขาจะชาไปหมด แม้แต่หัวใจก็ชาด้วย เพราะว่าปีศาจตรงหน้านี้ต่อสู้มาสามชั่วยามแล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าจะหยุดพักเลย ราวกับเรี่ยวแรงไม่มีวันหมด จนถึงตอนนี้พลังในการโจมตีก็ยังไม่ลดลงแม้แต่น้อย สามารถรักษาระดับคงที่ไว้ได้
ในทางกลับกัน ตัวเขาเองต้องรวบรวมสมาธิในการหลบหลีก บางครั้งยังต้องรวบรวมพลังปราณแท้มาต้านทาน เพียงแค่นี้ก็ทำให้เขาสูญเสียพลังปราณแท้ไปมากแล้ว
หลังจากผ่านไปอีกหนึ่งก้านธูป ทันใดนั้น เซินเชียนซานก็พบว่าหลี่เต้าหยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อเห็นเช่นนั้น ในใจเขาก็เกิดความหวังขึ้นมา หรือว่าอีกฝ่ายจะหมดแรงแล้ว! แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง กลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มบาง ๆ มองมาที่เขา
หลี่เต้ามองเซินเชียนซานพลางเอ่ยอย่างจริงจัง “ขอบคุณท่านมากนะ ตาแก่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซินเชียนซานก็มีสีหน้างุนงง แต่ไม่นานก็เข้าใจ
หลี่เต้ายืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วพูดต่อ “ขอบคุณที่สอนข้าเรื่องสภาวะจิต และขอบคุณที่ช่วยฝึกฝนข้า จนข้าได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ เหล่านี้จนชำนาญ ดังนั้น ต่อจากนี้ข้าจะใช้พลังทั้งหมดเพื่อขอบคุณการช่วยเหลือของท่าน”
เซินเชียนซาน “???” ในใจของเซินเชียนซานตอนนี้ปั่นป่วนราวกับคลื่นทะเลพลิกกลับ นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ที่ต่อสู้กันมานานขน
