าดนั้น อีกฝ่ายแค่ซ้อมเล่นกับเขาเท่านั้นหรือ และตั้งแต่แรกเริ่มอีกฝ่ายก็ไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลย?
เซินเชียนซานข่มความไม่สบายใจลง เอ่ยเสียงทุ้ม “เจ้าหนู เจ้ากำลังแสร้งทำอยู่หรือ เจ้าทำให้ข้ากลัวไม่ได้หรอก การต่อสู้ติดต่อกันถึงสามชั่วยาม ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะยังมีพลังเหลืออยู่”
หลี่เต้าถือง้าวด้วยมือเดียว ยิ้มบางพลางกล่าวว่า “มีพลังเหลืออยู่หรือไม่ ลองดูก็รู้”
แววตาของเซินเชียนซานแปรปรวนไม่แน่นอน ถึงกับไม่แน่ใจขึ้นมาชั่วขณะ จากพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย พลังก็ยังไม่ฟื้นคืน อ่อนแอกว่าตอนแรกมาก พลังสภาวะจิตที่เขาเพิ่งลองไปก็เช่นกัน แม้จะเพิ่มขึ้นมาแต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้อีกฝ่ายพูดคำโอ้อวดเช่นนั้นได้ ดังนั้นปัญหามันอยู่ที่ใดกันแน่
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เซินเชียนซานก็ขบฟันตัดสินใจ เขาไม่เชื่อในคำพูดเมื่อครู่ของอีกฝ่าย ต้องเป็นการจงใจขู่ให้เขากลัวแน่ ๆ อีกฝ่ายใช้พลังมาสามชั่วยาม ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่เขาจะลงมือ โอกาสไม่มาถึงสองหน เมื่อพลาดไปแล้วก็ไม่มีวันกลับมา
เมื่อตัดสินใจแล้ว เซินเชียนซานก็ไม่ลังเลอีก เลือกที่จะลงมือทันที
“เจ้าหนู เลิกแสร้งทำได้แล้ว ข้าอายุร้อยกว่าปีไม่ได้อยู่มาเปล่า ๆ เจ้าอาจหลอกคนอื่นได้ แต่หลอกข้าไม่ได้หรอก” เมื่อพูดจบ เขาก็พุ่งเข้าหาหลี่เต้าพร้อมกับเงื้อดาบ
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าจึงกำง้าวมังกรทมิฬไว้แน่น เมื่ออีกฝ่ายไม่เชื่อ เขาก็ได้แต่ต้องใช้ความจริงพิสู
