้ว เซินเชียนซานตกใจจนรีบกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
เสียงดังสนั่น! หอกที่ฟาดลงมาครั้งนี้ ทำให้พื้นดินแยกออกเป็นรอยแตกกว้างนับร้อยจั้ง เมื่อมองการโจมตีที่ลงมาใกล้ตัว เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเซินเชียนซาน
หากเมื่อครู่โดนหอกนั้นเข้าจริง ๆ ถึงจะมีพลังปราณแท้ปกป้องร่างกายก็ตาม แต่เขาไม่ตายก็ต้องพิการแน่ เมื่อเห็นหลี่เต้ายังจะลงมืออีก เซินเชียนซานก็กัดฟันพูดว่า “เจ้าหนู เจ้าอย่าได้รังแกผู้อื่นเกินไปนัก!”
หลี่เต้าได้ยินดังนั้นก็เอ่ยตอบ “เรื่องเป็นตายของเจ้าและข้า จะเรียกว่ารังแกได้อย่างไร!” หลังจากนั้นเขาก็ไม่อยากเสียเวลาพูดอีก จะลงมือในทันที
จู่ ๆ เซินเชียนซานก็ลุกขึ้นจากพื้นอย่างกะทันหัน ดวงตาทั้งสองข้างดำมืด เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เป็นตายรึ? ดี งั้นวันนี้ก็ต้องดูกันว่าใครจะเป็นใครจะตาย” เขาจ้องหลี่เต้าด้วยดวงตาสีแดงก่ำ “เจ้าหนู วันนี้ต่อให้ต้องสละชีวิตครึ่งหนึ่ง ข้าก็จะให้เจ้าตายอยู่บนทุ่งหญ้านี้”
พูดจบ ก็เห็นเขาใช้นิ้วสองนิ้วรวบรวมพลังปราณแท้แล้วจิ้มลงที่หัวใจตัวเอง เสียงทุ่มต่ำดังออกมาจากปากเขา
“วิชาสละชีพ!”
ชั่วขณะถัดมา ใบหน้าของเซินเชียนซานที่แก่ชราอยู่แล้วยิ่งเหี่ยวย่นลงอย่างรวดเร็ว ผมร่วง ร่างกายค่อมงอ แต่เมื่อทุกอย่างหยุดลง จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวใจเต้นรุนแรงดังขึ้นจากบริเวณหัวใจของเขา ทันใดนั้น พลังก็ระเบิดทะลักออกมาจากตัวเขา
ในเวลาเดียวกัน พื้นดินรอบข้างก็ทยอยแตกระแหงตามพ
