Gemini บอกว่าบทที่ 161 ศัตรูนับหมื่น ขั้นปรมาจารย์
แต่ขณะที่ทุกคนกำลังจะควบม้าวิ่งต่อ
เสียงหมาป่าหอนยาว ๆ ก็ดังขึ้นกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่
เมื่อได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของผู้นำชนเผ่าเป่ยหมานและผู้ใต้บังคับบัญชาก็ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก หากก่อนหน้านี้เป็นความหวาดกลัว ตอนนี้กลายเป็นความหวาดผวาอย่างที่สุด
ไม่นานนัก พวกเขาก็พบว่ามีหมาป่าดำขนาดใหญ่สูงราวหนึ่งเมตรครึ่งวิ่งพรวดพราดออกมาจากทุ่งหญ้าที่อยู่ห่างออกไป
ด้านหลังหมาป่ายักษ์ มีทหารม้าหลายร้อยนายปรากฏตัวตามมาติด ๆ ควบม้าบ้าระห่ำมุ่งหน้าตรงมายังพวกเขา
“ท่านผู้นำ นั่นเป็นทหารม้าหมาป่า!”
ทุกคนไม่ค่อยรู้เรื่องราวของกองกำลังทหารม้ากลุ่มนี้มากนัก รู้แค่เพียงว่าในกลุ่มกองกำลังนี้มีหมาป่าอยู่เสมอ พวกเขาจึงถูกเรียกว่าทหารม้าหมาป่า
เมื่อเห็นกลุ่มคนใกล้เข้ามาทุกที ผู้นำชนเผ่าเป่ยหมานก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงและสิ้นหวังในใจ เพราะพวกเขารู้ว่าหนีไปก็ไร้ประโยชน์
ระยะใกล้ถึงเพียงนี้ พวกเขาหนีไม่พ้นแล้ว
สุดท้าย ผู้นำเผ่าเป่ยหมานก็กัดฟันพลางตะโกนดังลั่น “สู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด”
แต่หลังจากตะโกนจบ เขาก็ชะงักไปเมื่อพบว่าไม่มีใครตอบสนองเลย แต่กลับมีสีหน้าหวาดกลัวมองมาทางนี้
“พวกเจ้า…”
ผู้นำเผ่าเป่ยหมานเพิ่งจะเอ่ยปาก จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
เมื่อก้มมองลงไป ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่มีลูกธนูปักหน้าอกของเขาอยู่
“ข้า…”
เขายังไม่ทันได้พูดประโยคที่สอง จู่ ๆ ก
