็มีลูกธนูอีกดอกพุ่งทะลุกลางหน้าผาก พรากชีวิตเขาไปจนหมดสิ้น
ณ เนินเขาแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปเกือบสองพันจั้ง
หลี่เต้ามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้พลางค่อย ๆ ลดคันธนูไม้เหล็กในมือลง เขาก้มมองมันแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “ถึงขีดจำกัดแล้วสินะ”
จากการทดสอบของเขา คันธนูไม้เหล็กพันปีในมือนี้มีระยะยิงไกลที่สุดเพียงสองพันจั้งเท่านั้น
แม้จะเกินระยะยิงปกติของธนูยาวไปมากแล้ว แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะตอบสนองความต้องการของเขา อีกทั้งยังรับพลังของเขาไม่ไหว
คิดมาถึงตรงนี้ ก็อดนึกในใจไม่ได้ว่า “หากใช้เส้นเอ็นของตัวเองทำคันธนูจะได้หรือไม่”
เพราะดูจากสถานการณ์ตอนนี้ สิ่งที่จะรับพลังของเขาได้และเหมาะจะทำสายธนูก็มีเพียงเส้นเอ็นของเขาเท่านั้น
…
หลังจากผู้นำเผ่าเป่ยหมานเสียชีวิต
พวกเผ่าเป่ยหมานที่เหลือก็กลายเป็นเหมือนแมลงวันไร้หัว
เสี่ยวเฮยพุ่งออกไปเป็นตัวแรก
มันกระโจนทะยานข้ามระยะหลายสิบจั้งด้วยร่างอันใหญ่โต พุ่งเข้าขย้ำเผ่าเป่ยหมานคนหนึ่งที่อยู่บนหลังม้า
ปากใหญ่อ้าออกกว้างงับเข้าใส่ แล้วศีรษะหนึ่งก็ตกลงในปากของมัน
แต่ชั่วขณะถัดมา มันก็แสดงสีหน้ารังเกียจก่อนถุยทิ้งออกมา เพราะเจ้านายของมันบอกว่าสิ่งเหล่านี้เป็นขยะ หากกินเข้าไปจะทำให้ท้องเสียได้
อีกด้านหนึ่ง
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็บุกเข้าไปในกลุ่มคน
หลังจากการเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้ายด้วยเลือดวิเศษ ตอนนี้พวกเขาต่างก็กล้าหาญและเชี่ยวชาญการรบอย่างยิ่ง
เมื่อเผชิญหน้ากับทหารม้
