นมีดีอันใดกล้ามาขวางหน้าปรมาจารย์
จางเมิ่งกลืนน้ำลายก่อนอดใจไม่ไหวถามขึ้น “หัวหน้า เขามาจัดการพวกเราใช่หรือไม่”
“แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” หลี่เต้าเอ่ยตอบ
จางเมิ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี รู้สึกกังวลแต่ก็ตื่นเต้นไปพร้อมกัน
ความกังวลเกิดจากความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้ เพราะพวกเขาไม่เคยเผชิญหน้ากับศัตรูระดับนี้มาก่อน
เช่นเดียวกัน ความตื่นเต้นก็เกิดจากการที่จะได้เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งเช่นนี้
เมื่อก่อนนี้พวกเขาอาจไม่มีค่าพอให้ผู้ยุทธ์เซียนเทียนเหลือบแลด้วยซ้ำ
แต่บัดนี้พวกเขากลับกลายเป็นผู้ที่สามารถทำให้ปรมาจารย์ต้องลงมือแล้ว
เมื่อเห็นผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ที่ไม่รู้จักมาประจันหน้าด้วย เสวียปิงที่อยู่ด้านข้างก็ถูมือพลางหยิบอาวุธขึ้นมาก่อนพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “พี่ใหญ่ สู้กับเขาให้ถึงที่สุดกันเถอะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลี่เต้าก็หันไปมองคนอื่น ๆ ที่กำลังเลือดร้อนเดือดพล่านอยู่เช่นกัน
“สู้อะไรกัน? พวกเจ้าสู้ได้หรือ? หรือว่าอยากตายเร็ว ๆ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ชะงักงัน
จากนั้นหลี่เต้าก็เอ่ยขึ้นขณะมองไปยังร่างที่กำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย “ถอยไปให้ห่างหน่อย นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่พวกเจ้าจะเข้ามายุ่งได้แล้ว”
แม้จางเมิ่งและคนอื่น ๆ จะมีพัฒนาการที่ดีขึ้นมากในช่วงนี้ แต่ตอนนี้พวกเขาก็แค่สามารถรับมือกับผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นต้นได้เพียงไม่กี่คน หรือไม่ก็เซียนเทียนขั้นกลางได้แค่คนเดียว
แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ
