ในห้องทรงพระอักษร โอรสสวรรค์เจียงหานวางฎีกาลงก่อนถอนหายใจยาว แล้วกล่าวพึมพำว่า
“ช่างเป็นภาระอันยากเย็นนัก หานอ๋องกล่าวไว้ถูกแล้ว การเป็นโอรสสวรรค์หาใช่เรื่องดีเสมอไปไม่”
เขาหันไปมองกระถางสามขาเล็กบนโต๊ะพลางเอ่ย
“อีกนานเพียงใดกว่าเผ่าเฉียงเหลียงจะมาถึงรัฐฮวง”
“ไม่ถึงสามเดือน”
คางคกวิเศษฟ้าดินตอบกลับ ทำให้เจียงหานขมวดคิ้ว
คางคกวิเศษฟ้าดินสามารถหยั่งรู้สภาพฟ้าดินได้ แม้ไม่แม่นยำร้อยส่วน แต่ก็มักผิดเพี้ยนเพียงเล็กน้อย และนั่นก็ยิ่งแสดงว่าเผ่าเฉียงเหลียงใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว เจียงหานสูดลมหายใจลึก แววตาหนักแน่นกล่าวกับตนเองว่า
“ศึกครั้งนี้ต้องทำให้ท่านบรรพบุรุษของเราภาคภูมิใจให้จงได้ เผ่ามนุษย์สมควรเป็นที่รู้จักทั่วไท่ฮวง มิใช่เอาแต่หลบเร้นอยู่ตามชายแดนอีกต่อไป”
เขาลุกขึ้นประคองคางคกวิเศษฟ้าดินออกจากตำหนัก
ก่อนสิ้นพระชนม์ เจียงหลิวมอบของไว้ให้เขาสองสิ่ง หนึ่งคือคางคกวิเศษฟ้าดิน อีกหนึ่งคือความลับที่สามารถกอบกู้แผ่นดินต้าจิ่งได้
เพราะมีของสองสิ่งนี้ แม้เจียงหานจะหวั่นวิตกอยู่บ้าง แต่ก็เปี่ยมด้วยความมั่นใจ
เผ่าเฉียงเหลียง ให้เราลิ้มรสพลังของเผ่าที่แข็งแกร่งแห่งไท่ฮวงดูเถิด!
เดือนเจ็ด โอรสสวรรค์มีพระราชโองการประกาศไปทั่วหล้า สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์กำลังจะอุบัติขึ้น
นอกจากรัฐชายแดนแล้ว ทัพใหญ่ของแต่ละรัฐต่างถูกส่งมายังรัฐฮวงทันที เตรียมต้านศึกเผ่าเฉียงเหลียง ใต้หล้าต่างฮึกเหิม!
ต้าจิ่งเก็บตัว
