บทที่ 157 รวมพลังปราณเป็นตาข่าย
หลังผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ กระแสความร้อนในร่างก็จางหายไป เขาเงยหน้าขึ้นมองดูระบบอีกครั้ง
[เจ้านาย: หลี่เต้า]
[พลังกาย: 1282.92]
[คุณสมบัติที่ใช้ได้: 0]
พลังกายของเขาได้ทะลุพันไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
และสามารถบรรลุเป้าหมายเล็ก ๆ ที่ตั้งไว้ตั้งแต่ตอนอยู่ในค่ายนักโทษประหารอีก ทั้งยังเกินกว่าที่คาดไว้มากทีเดียว
แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ เป้าหมายเล็ก ๆ ก่อนหน้านี้ของเขายังไม่สามารถทำให้เขารู้สึกปลอดภัยได้เพียงพอ
เพราะเหนือขั้นปรมาจารย์ยังมีขั้นราชาปรมาจารย์ และเหนือราชาปรมาจารย์ก็ยังมีมหาราชาปรมาจารย์
และหากเป็นตามที่เขาคาดเดา เหนือขั้นมหาราชาปรมาจารย์ก็ยังต้องมีอีกหลายระดับขั้นอย่างแน่นอน
ฉะนั้นจึงหยุดเพิ่มพูนพลังวิชาไม่ได้เลย
คิดมาถึงตรงนี้ หลี่เต้าก็พึมพากับตัวเอง “งั้นก็ตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ ใหม่แล้วกัน”
“ขอเพิ่มพลังให้ถึงหนึ่งแสนก่อนค่อยว่ากัน”
รุ่งเช้าวันถัดมา
ภายใต้สายตาที่เปี่ยมด้วยความยินดีของจางเมิ่งและคนอื่น ๆ หลี่เต้านำ ‘ยาวิเศษ’ ที่ปรุงเสร็จแล้วมาวางไว้ตรงหน้าทุกคน
จางเมิ่งมองดูถังด้วยความดีใจพลางถาม “หัวหน้า นี่เป็นยาวิเศษอีกแล้วหรือขอรับ?”
หลี่เต้าพยักหน้า “เมืองบาปถูกทำลายแล้ว พวกเจ้าล้วนมีความดีความชอบ ยาวิเศษเหล่านี้เป็นรางวัลสำหรับพวกเจ้า”
“ขอบพระคุณหัวหน้าขอรับ!”
พูดจบ จางเมิ่งก็อุ้มถังน้ำวิ่งไปหาเสวียปิงและคนอื่น ๆ ด้วยความตื่นเต้น
เวลาผ่านไปครู่
