บทที่ 158 เชิญแม่ทัพใหญ่
ราชาถ่ามู่แค่นเสียงเย็นชา “ข้าสั่งให้เจ้าอ่าน!”
“พ่ะ… พ่ะย่ะค่ะ…”
เซินถูกลืนน้ำลาย เช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ในเดือนที่ผ่านมา ค่ายรอบเมืองหลวงเกือบร้อยแห่งถูกทำลาย”
“ในจำนวนนั้นมีค่ายขนาดเล็กห้าสิบแปดแห่ง ค่ายขนาดกลางยี่สิบเก้าแห่ง ค่ายขนาดใหญ่แปดแห่ง”
(หมายเหตุ: ค่ายขนาดเล็กมีคนไม่เกินร้อยคน ขนาดกลางมีคนเกินร้อยแต่ไม่เกินห้าร้อยคน ค่ายขนาดใหญ่มีคนเกินห้าร้อยคนขึ้นไป)
“สูญเสียทรัพย์สินกว่าหนึ่งแสนตำลึงทอง ฝูงแกะแปดหมื่นตัว ฝูงวัวห้าหมื่นตัว ม้าสามหมื่นตัว”
“ผู้คนที่ได้รับผลกระทบรวมทั้งสิ้นหนึ่งหมื่นสองพันหกร้อยสามสิบเอ็ดคน”
“ในจำนวนนั้น มีผู้เสียชีวิตรวมแปดพันเก้าร้อยสิบหกคน”
“ขณะเดียวกัน ยังพบศพของผู้คนที่เร่ร่อนอยู่ทั่วทุ่งหญ้า”
“และจากการสืบสวน การทำลายเมืองบาปอาจเกี่ยวข้องกับกองกำลังทหารม้ากลุ่มนี้ด้วย”
ผู้คนเร่ร่อนที่ว่านั้น หมายถึงผู้ที่ไม่ได้อยู่ในค่าย แต่เร่ร่อนอยู่บนทุ่งหญ้า
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เซินถูก็หยุดลง พับม้วนหนังแกะในมือ ส่วนผู้คนรอบข้างต่างก็ฟังจนตะลึงงัน
เมื่อไม่นานมานี้ พวกเขารู้แค่เพียงว่ามีกลุ่มคนปรากฏตัวขึ้นบนทุ่งหญ้าของเผ่าตน และก่อความเสียหายไปทั่ว แต่ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะสร้างความเสียหายมากมายขนาดนี้ในเวลาเพียงหนึ่งเดือนกว่า
เพียงแค่จำนวนผู้เสียชีวิตเกือบหมื่นก็ทำให้ทุกคนสั่นสะท้านไปตาม ๆ กัน
แม้เผ่าถ่ามู่จะเป
