วมพลังปราณที่เหลืออยู่ในร่างออกวิ่งมุ่งหน้าไปยังเมืองบาป
เหตุที่วิ่งมาทางนี้ เป็นเพราะในเมืองจะช่วยให้วิชาตัวเบาของเขาแสดงประสิทธิภาพได้ดี โอกาสหนีรอดมีมากกว่า
เมื่อเห็นภาพนี้ตรงหน้า หลี่เต้าอึ้งไปชั่วครู่ก่อนจะได้สติกลับมารวดเร็ว เพราะเขาชินกับเรื่องเช่นนี้แล้ว
ตั้งแต่เดินทางออกมาจากค่ายนักโทษประหาร เขาพบเจอเรื่องแบบนี้มามากเกินไปแล้ว ถึงขั้นที่ต้องพกธนูติดตัวเพื่อป้องกันเหตุการณ์เช่นนี้
หลี่เต้ามองดูรอบ ๆ จึงพบว่าระหว่างที่ทั้งคู่ต่อสู้กันทำให้ขยับออกมาไกล การจะกลับไปเอาธนูที่ม้าคงไม่ทันการณ์แล้ว
สุดท้าย เขาจึงก้มมองง้าวมังกรทมิฬในมือ แล้วมองดูเซินหลัวที่วิ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง หลี่เต้าพึมพำกับตัวเอง “งั้นก็ต้องพึ่งเจ้าแล้ว!”
เพื่อให้แน่ใจว่าจะสามารถสังหารได้ในคราวเดียว เขาจำเป็นต้องเตรียมการบางอย่าง
ปลดปล่อย! หลี่เต้าท่องในใจ กล้ามเนื้อแขนขวาที่กำง้าวมังกรทมิฬของเขาพองขึ้นในทันที ดวงตาทั้งสองของเขาจับจ้องอยู่ที่เซินหลัว ในสมองเริ่มคาดการณ์อย่างรวดเร็ว
ในที่สุด ก่อนที่เซินหลัวจะวิ่งเข้าไปในเมืองบาป เขาก็เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เห็นเพียงเขาย่อตัวลง ลำตัวเอียงไปด้านข้าง กล้ามเนื้อแขนขวาปูดโปนขึ้นมาก่อนจะกดลง
“ตาย!!!” วินาทีถัดมา หลี่เต้าก็ออกแรงที่แขนขวาเขวี้ยงออกไปสุดกำลัง
ฟิ้ว! ภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัว ง้าวมังกรทมิฬส่งเสียงดังสนั่นฟ้า พุ่งทะยานออกไป ทุกที่ที่มันผ่านไปเกิดคลื่
