ี่เต้าเอ่ยขึ้น
หลังจากที่เซินหลัวได้สติ เขาก็มองไปยังหลี่เต้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “พวกเจ้าเป็นกองทัพมาจากที่ใดกัน เหตุใดแดนต้าเฉียนถึงมีพวกเจ้าอยู่”
จนถึงตอนนี้ ทั้งกองทัพวิญญาณและตัวหลี่เต้าเองต่างสร้างความสั่นสะท้านใจให้เขาจนไม่อาจสงบลงได้
ในความเข้าใจของเขา ปีศาจผู้นี้และกองทัพที่รวมกำลังได้หลายร้อยคนเช่นนี้ หากอยู่ในราชวงศ์ใดก็ต้องถูกเก็บรักษาไว้ประดุจสมบัติล้ำค่า แล้วเหตุใดจึงถูกปล่อยออกมาก่อกวนราชวงศ์อื่น
สำหรับคำถามนี้ หลี่เต้าไม่คิดจะตอบ เพียงแต่เหวี่ยงง้าวมังกรทมิฬในมือออกไป
เซินหลัวที่ไม่ยอมแพ้ได้แต่ต้องฝืนใจสู้ต่อไป แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด ผลลัพธ์ก็ไร้ประโยชน์ บาดแผลตามร่างกายก็ยิ่งสาหัสขึ้นตามเวลาที่ผ่านไป
ในที่สุด เมื่อเห็นหลี่เต้าโจมตีมาอีกครั้ง เขาก็ยอมทิ้งศักดิ์ศรีในใจและเลือกที่จะหนี
รักษาคนเสียที่ดิน ยังมีโอกาสได้ทั้งคนทั้งที่ดินคืน รักษาที่ดินเสียคน ทั้งคนทั้งที่ดินย่อมสูญสิ้น
ขอเพียงเขารอดชีวิต อย่างมากก็ใช้เวลาสิบกว่าปีสร้างเมืองบาปขึ้นมาใหม่ได้
อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็อายุเพียงเจ็ดสิบกว่าปี ด้วยอายุขัยของผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกเจ็ดสิบกว่าปี หากโชคดีได้บรรลุขั้นปรมาจารย์ อายุขัยก็จะยืนยาวขึ้นอีกมาก จะมาตกตายเพราะรักษาหน้าชั่วครู่ไปทำไม
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลังจากเซินหลัวถูกซัดกระเด็นอีกครั้ง เขาก็ทนความเจ็บปวด ลุกขึ้นมาโดยไม่ลังเล รวบร
