บทที่ 154 ขับพลัง
อีกด้านหนึ่ง
หลังจากหลี่เต้าปะทะกับเซินหลัว จางเมิ่งและเสวียปิงก็ได้เข้าปะทะกับองครักษ์ของเซินหลัวเช่นกัน
“ฆ่า!” จางเมิ่งตะโกนขึ้น นำคนหลายร้อยบุกเข้าโจมตีกองกำลังองครักษ์อย่างไม่เกรงกลัว
แม้ฝ่ายองครักษ์จะมีกำลังพลน้อยกว่า แต่ด้วยความแข็งแกร่งของแต่ละคน พวกเขาจึงสู้รบอย่างไม่หวั่นเกรงเช่นกัน
…
ยิ่งมีพลังมาก ยิ่งยากที่จะตัดสินแพ้ชนะ หลังจากหลี่เต้าปะทะกับเซินหลัว ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในสภาวะคุมเชิงกันอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองล้วนเป็นคนฉลาด
เซินหลัวต่อสู้กับหลี่เต้ามาระยะหนึ่ง ก็แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่สามารถใช้พลังปราณได้ มีเพียงพลังกายเท่านั้นที่ใช้ต่อสู้
แม้จะตกตะลึง แต่เขาก็วิเคราะห์วิธีการต่อสู้ที่เหมาะสมออกมาได้ นั่นคือการรักษาระยะห่างให้มากที่สุด และโจมตีด้วยพลังกระบี่ เรียกง่าย ๆ ว่า ‘กลยุทธ์ว่าวล่อลม’
ส่วนหลี่เต้าก็เช่นกัน สมองของเขาทำงานได้ดีกว่าเซินหลัวมาก เพียงแวบเดียวก็มองออกว่าเซินหลัวต้องการจะใช้เขาเป็นว่าว
ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีต่อสู้ประชิดตัวตลอดเวลา ทุกครั้งที่เซินหลัวถอยหลังหนึ่งก้าว เขาก็จะก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว
แต่ดูเหมือนว่าผลลัพธ์จะไม่ค่อยดีนัก เพราะเซินหลัวฝึกวิชาตัวเบา นับว่าไม่ธรรมดา อาศัยวรยุทธ์นี้ทำให้เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไว
ในขณะที่เขามีเพียงพลังกายที่ใช้พุ่งชนไปมา อาศัยกำลังในการเคลื่อนที่ ขาดความคล่องตัว
เมื่อมองอย่างละเอียด หลี่เต้ายังคงถูกหลอ
