บทที่ 153 การต่อสู้และการคาดการณ์
หลังจากได้ยินคำพูดของจางเมิ่ง เซินหลัวที่กลั้นความรู้สึกมานานก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
“เจ้าหนู ข้าอยากจะรู้นักว่าพละกำลังของเจ้าจะโอหังเท่ากับปากของเจ้าหรือไม่”
เมื่อครู่ยังคุยกันอยู่ แต่วินาทีถัดมาพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของเซินหลัวก็พลันพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
แม้จะห่างออกไปเป็นร้อยจั้ง จางเมิ่งและคณะก็ยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้น
เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้น เสวียปิงและคนอื่นก็ค่อย ๆ ถอยห่างจากจางเมิ่ง ราวกับกลัวว่าอีกประเดี๋ยวเลือดจะสาดกระเซ็นใส่หน้าพวกเขา
โครม! เสียงดังกึกก้องดังขึ้น
หลังจากนั้นสายตาของทุกคนก็มองไปยังทิศที่มาของเสียง ถึงได้พบว่าเซินหลัวหายไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
ข้างบน! หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน เห็นอีกฝ่ายกระโดดสูงขึ้นไปเป็นร้อยจั้ง มาอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา
และเป้าหมายของอีกฝ่ายไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจางเมิ่ง
ในชั่วพริบตา เซินหลัวก็เข้ามาใกล้ ลงมือโจมตีพร้อมหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม “ตายซะ!”
“พี่ใหญ่! ช่วยด้วย!” ยามเผชิญหน้ากับวิกฤตชีวิต จางเมิ่งตะโกนเรียกอย่างไม่ลังเล
ในชั่วขณะถัดมา จางเมิ่งรู้สึกเพียงเท้าหนึ่งเตะเข้าที่ร่างของตน ทั้งร่างลอยกระเด็นออกไป สามารถหลบการโจมตีของเซินหลัวพ้นไปได้
“เจ้า…” เซินหลัวเห็นดังนั้นก็หันไปจ้องหลี่เต้าทันที
หลี่เต้าก็จ้องอีกฝ่ายเช่นกัน เขากล่าวออกมา “ข้าเป็นคนฆ่าเซินเหลย เมืองบาปข
