บทที่ 152 กลับสู่เมืองบาป
หนึ่งวันครึ่งต่อมา
ภายใต้การนำของหลี่เต้า พวกเขาคุ้มกันทาสที่ช่วยมาได้ เดินทางมาถึงเขตชายแดนระหว่างต้าเฉียนและชนเผ่าเป่ยหมาน
ที่การเดินทางราบรื่นเช่นนี้ก็เพราะความช่วยเหลือของไป๋เฉี่ยน มันบินอยู่บนท้องฟ้าคอยมองภาพรวมให้ขบวน ทำให้หลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นได้มากมายในระหว่างทาง
หลังจากขบวนเกวียนหยุดลง หลี่เต้ามองไปทางเว่ยอวิ๋น “พี่เว่ย ต่อจากนี้รบกวนท่านพาพวกเขาไปเมืองจ่างผิงด้วย”
ตามหลักแล้ว คนที่ช่วยมาได้เหล่านี้ควรจะถูกจัดสรรไปอยู่ที่ค่ายหวงซา
แต่เมื่อเทียบกับเมืองจ่างผิงแล้ว ค่ายหวงซาด้อยกว่ามาก ไม่ว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมหรือสิ่งอำนวยความสะดวกภายใน
“เข้าใจแล้ว รับรองว่าจะพาพวกเขาไปถึงเมืองจ่างผิงอย่างปลอดภัย” เว่ยอวิ๋นพยักหน้า จากนั้นเขาก็ถามว่า “แล้วหลังจากจัดการพวกเขาเรียบร้อยแล้ว พวกข้าต้องกลับมาช่วยอีกหรือไม่?”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็หันมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “แม้แต่ข้ายังแก้ปัญหานี้ไม่ได้ เจ้าคิดว่าหากมีเจ้าเพิ่มเข้ามาจะช่วยแก้ปัญหาได้หรือ”
เว่ยอวิ๋น “…”
เพียงประโยคเดียวก็ทำลายศักดิ์ศรีของเขาไปไม่น้อยแล้ว
แต่ก็พูดถูก หากแม้แต่หลี่เต้ายังแก้ปัญหายุ่งยากนี้ไม่ได้ หากเขาไปยุ่งด้วยก็คงได้แต่ตายตามเท่านั้น
หลี่เต้าก้าวเข้ามาตบบ่าเว่ยอวิ๋น “เอาล่ะ เมื่อกลับไปเมืองจ่างผิงแล้ว เจ้าก็ฝึกทหารตามวิธีที่ข้าบอกให้ดี ๆ รอพวกข้าเที่ยวเล่นที่นี่อีกสักพัก ก
