้าเป็นคนทำลาย”
“ดี ดี ดี!” เซินหลัวโกรธจนหัวเราะ
พวกเจ้าทั้งหมด กล้าหยามข้าอย่างนั้นหรือ? แต่เขาก็ไม่อยากสนใจเหตุผลอะไรอีกแล้ว ไม่ว่าอย่างไรในวันนี้ทุกคนที่นี่ก็ต้องตาย
“ข้าจะเริ่มจากเจ้าก่อน!”
สิ้นเสียงพูด เซินหลัวก็พลันหันกลับมาโจมตีหลี่เต้าอย่างไม่ลังเล กำปั้นที่อาบย้อมด้วยพลังปราณเซียนเทียนพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าก็ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย ซัดหมัดกลับไปเช่นกัน
เซินหลัวเห็นกำปั้นเปล่า ๆ คู่นั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะเขาพบว่าบนหมัดของอีกฝ่ายไม่ได้เคลือบพลังปราณเซียนเทียนเลย
หลังจากนั้นเขาก็แสยะยิ้มอำมหิต ความคิดแรกคือคิดว่าอีกฝ่ายคงดูถูกเขา ในเมื่อสามารถสังหารเซินเหลยได้ จะเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาได้อย่างไร
แต่เมื่อหมัดทั้งสองปะทะกัน สีหน้าของเซินหลัวก็เปลี่ยนไปทันที
เสียงดังสนั่น! กระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกระหว่างทั้งคู่ ร่างทั้งสองกระเด็นออกไป ก่อนจะร่วงลงพื้นพร้อมกัน
“หัวหน้า!”
“เจ้าเมือง!”
คนจากทั้งสองฝ่ายรีบวิ่งเข้าไปหาทันที
เซินหลัวมองกำปั้นของตนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนสงสัย แม้ไม่มีร่องรอยพลังปราณแต่กลับสามารถผลักเขาออกได้ พละกำลังร่างกายของอีกฝ่ายช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
หลี่เต้าลงมายืน แล้วมองดูมือของตัวเอง บนหมัดของเขามีรอยถลอกเล็กน้อยที่เกิดจากพลังปราณเซียนเทียนของอีกฝ่าย
แม้จะมันหายในพริบตา แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความไม่ธรรมด
