่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในชั่วขณะถัดมา รอยแตกก็แผ่กระจายไปทั่วประตูเมืองทีละชั้น ๆ
โครม!
ชั่วพริบตา ประตูเมืองก็แตกละเอียด ทิวทัศน์ภายนอกปรากฏแก่สายตาทุกคน
หลังทำทุกอย่างเสร็จสิ้น หลี่เต้ายืนนิ่งอยู่ข้างประตูเมือง
ไม่นานหลังจากนั้น เหล่าทาสที่ได้รับการปลดปล่อยทั้งหมดก็วิ่งกรูออกไปนอกประตูเมือง
ขณะที่จางเมิ่งและคณะกำลังจะวิ่งตามฝูงชนออกไปก็ถูกเรียกให้หยุด
หลี่เต้ามองกลุ่มคนพลางเอ่ยขึ้น “พวกเขาไม่ได้เห็นอิสรภาพมานาน จึงตื่นเต้นเช่นนี้ แล้วพวกเจ้าจะตื่นเต้นไปไย?”
“เช่นนั้น ความหมายของท่านหัวหน้าก็คือ…” เว่ยอวิ๋นพูดอย่างงุนงง
“พวกเจ้าไปกันหมดแล้ว แล้วของในเมืองบาปนี้ไม่เอาไปด้วยหรือ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็พลันเข้าใจ
พวกเขาใช้ความพยายามมากมายในการยึดเมืองบาป หากจะจากไปเช่นนี้ก็เท่ากับเสียแรงเปล่า
ทันใดนั้น เสวียปิงก็ถามขึ้นว่า “แต่ท่านหัวหน้า พวกเราคนน้อยแบบนี้จะขนของไปได้สักเท่าไร”
หลี่เต้ากวาดตามองพวกทาสที่กระโดดโลดเต้นอย่างอิสระอยู่ด้านนอกแล้วเอ่ยตอบ “พวกเจ้าขนไม่ไหว แล้วพวกเขาล่ะ”
“พึงรู้ไว้ว่าอิสรภาพไม่ได้หมายถึงแค่การเดินออกจากประตูเมืองบาปเท่านั้น แต่ต้องรอจนกว่าพวกเขาจะกลับถึงแดนต้าเฉียนจึงจะนับว่าสำเร็จ อีกทั้งคนส่วนใหญ่ในหมู่พวกเขาล้วนมีความบกพร่องไม่มากก็น้อย หากไม่เอาของติดตัวกลับไปบ้าง จะมีชีวิตรอดได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ทุกคนก็เข้าใจในทันที
“รีบลงมือเร็วเข้า
