บทที่ 149 ปะทะ!
ในตอนนี้ จางเมิ่งเองก็รู้สึกงุนงงไม่แพ้กัน เขาก้มมองกำปั้นของตัวเองอย่างเหม่อลอย ตอนที่ชกไปก่อนหน้านี้นั้น เขาเพียงแค่รู้สึกว่าต้องออกแรงเท่านั้น
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ถึงขั้นสามารถต้านทานผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายได้
หรือว่าเขาจะมีพรสวรรค์พิเศษบางอย่าง
ในช่วงเวลานี้ความคิดมากมายผุดขึ้นในสมองของเขา ถึงขั้นจินตนาการว่าตนเองอาจเป็นเซียนกลับชาติมาเกิด
เซินเหลยกลับมาได้สติอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาจับจ้องไปที่กองทัพเล็ก ๆ ที่มีกำลังพลไม่ถึงพันนายตรงหน้า
“แม้ข้าจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกเจ้าถึงสามารถรวมพลังได้ทั้งที่มีคนน้อยนิดเช่นนี้ แต่วันนี้พวกเจ้าก็ต้องตายที่นี่อยู่ดี”
ก่อนหน้านี้เซินเหลยคิดว่าตนเองจะจัดการอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย จึงโจมตีแบบขอไปที แต่คราวนี้เขาจะลงมือจริงจังแล้ว
“ลองดูสิว่าคราวนี้พวกเจ้าจะยังรับมือได้อีกหรือไม่!?” เขาหยิบอาวุธกระบองหัวหมาป่าออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย
แม้กองทัพวิญญาณจะแข็งแกร่ง แต่ก็ย่อมมีขีดจำกัด ด้วยกำลังพลไม่ถึงหกร้อยนาย เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้านทานเขาได้จริงๆ
พูดจบ เขาก็หมุนกระบองพุ่งเข้าไปฟาดใส่จางเมิ่งทันที
จางเมิ่งเห็นดังนั้นจึงรีบยกมือขึ้นป้องกัน
เสียงดังสนั่น!
หอกยาวหักออก กระบองหนามหมาป่าฟาดลงบนหน้าอกของเขาโดยตรง
ร่างของเขาลอยกระเด็นออกไป
ในเวลาเดียวกัน เสวียปิงและคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกถึงแรงกดดันมหา
