ศาลที่มองไม่เห็นที่ส่งผ่านมาทางร่างกาย ราวกับว่าพวกเขาเองก็ถูกโจมตีอย่างรุนแรงเช่นกัน
โชคดีที่พวกเขาล้วนผ่านการปรับเปลี่ยนร่างกายด้วยยาวิเศษมาแล้ว มิเช่นนั้นในสถานการณ์เช่นนี้พวกเขาคงต้องกระอักเลือดกันทั้งหมด
“ฮ่า ๆๆ คราวนี้ข้าอยากรู้นักว่าพวกเจ้าจะรับมือข้าได้อย่างไร”
เซินเหลยไม่ลังเลที่จะเหวี่ยงกระบองหนามหมาป่าอีกครั้ง พุ่งตรงไปที่จางเมิ่ง
เพราะเป็นคนแรกที่รับการโจมตี จางเมิ่งจึงได้รับบาดเจ็บ มีเลือดไหลออกจากมุมปาก เมื่อเห็นกระบองหนามหมาป่าที่กำลังจะถึงตัว ม่านตาของเขาพลันหดเล็กลง เผลอตะโกนออกมา
“หัวหน้า ช่วยข้าด้วย!”
“หัวหน้างั้นรึ วันนี้ต่อให้เจ้าร้องเรียกปู่เจ้าก็ไร้ประโยชน์” เซินเหลยหัวเราะเยาะ
แต่ในชั่วขณะถัดมา หอกด้ามยาวสีดำสนิทก็โผล่ออกมาจากด้านข้าง
ตู้ม!
กระบองหนามหมาป่าปะทะกับหอกยาวส่งเสียงดังกึกก้อง
จางเมิ่งเห็นหอกยาวแล้วสีหน้าก็แจ่มใส “หัวหน้า ในที่สุดท่านก็มาแล้ว”
หลี่เต้าใช้มือเดียวจับหอกขวางกระบองหมาป่าไว้ ไม่หันหน้ามาพูดว่า “ไปให้พ้น อย่ามายุ่ง”
“เข้าใจแล้ว”
จางเมิ่งไม่พูดอะไรอีก รีบกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างทันที เซินเหลยเห็นภาพนั้นก็โกรธขึ้นมา จึงคว้ากระบองหมาป่าขึ้นมาฟาดใส่อีกครั้งทันที
คราวนี้จางเมิ่งไม่คิดจะหลบด้วยซ้ำ
เพราะว่า…
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น ม่านตาของเซินเหลยหดเล็กลงฉับพลัน รีบถอยมือและปลดปล่อยพลังปราณถอยออกไปหลายสิบจั้ง
ในชั่วขณะถัดมา หอกยาวฟาดผ่าน พื้นดิน
