บทที่ 147 จุดจบของตู้อวี้ การเผชิญหน้าที่หน้าประตู
ก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นตู้อวี้ทักทายหลี่เต้าอย่างกระตือรือร้น พวกทาสที่ไล่ล่าตามมาก็คิดว่าพวกเขาเป็นพรรคพวกเดียวกัน
แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อมาทำให้พวกเขาตกตะลึง และไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่รู้จักกันถึงได้ทำร้ายกันเอง
หลี่เต้าหันไปมองพวกทาสที่หนีออกมา เขาเตะเบา ๆ ก็ทำให้ตู้อวี้ที่นอนคว่ำอยู่กับพื้นลอยไปตกอยู่ตรงหน้าพวกทาส
“ข้ามอบเขาให้พวกเจ้า จะจัดการอย่างไรก็ตามใจ” พูดจบเขาก็แบกง้าวมังกรทมิฬหมุนตัวจะจากไป
ทาสคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้ามองแผ่นหลังของหลี่เต้าอดไม่ได้ที่จะถามออกมา “เจ้าเป็นใครกัน?”
หลี่เต้าโบกมือโดยไม่หันกลับมามอง ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม
จนกระทั่งร่างของหลี่เต้าหายลับไปในความมืด พวกทาสถึงได้สติ สายตาจับจ้องไปที่ตู้อวี้ที่นอนขยับไม่ได้อยู่บนพื้น
ตู้อวี้เห็นสายตาเหี้ยมเกรียมของพวกทาสก็ทำหน้าตื่นตระหนก รีบพูดขึ้นมา
“พวกเจ้าจะทำอะไร? ข้าขอเตือนพวกเจ้าอย่าได้ทำอะไรโดยไม่คิด หากฆ่าข้า คนของจวนเจ้าเมืองจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้ พวกเจ้าทุกคนต้องตายแน่”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทาสคนหนึ่งที่ตาบอดข้างหนึ่งและแขนด้วนหนึ่งข้างได้เดินออกมา พูดขึ้นเสียงเย็นชา “พวกเราตายไปตั้งแต่วันแรกที่ถูกส่งมาเป็นทาสในเมืองบาปแล้ว”
“เหตุผลที่พวกเราเศษเดนทนมาจนถึงตอนนี้ ก็เพื่อรอคอยช่วงเวลานี้”
มีคนถามขึ้นมาว่า “แล้วตอนนี้จะทำอย่างไร จะฆ่ามันเลยหรือไม่”
“ฆ่าอะไรกัน ฆ่า
