มันก็เท่ากับปล่อยให้มันตายสบายเกินไป”
“แล้วจะทำอย่างไรเล่า”
“ก็ต้องทำให้มันได้รับความทรมานเหมือนที่พวกเราเคยได้รับสิ”
“ดีมาก!”
เหล่าทาสพากันปรึกษาหารือถึงวิธีจัดการตู้อวี้
ตู้อวี้ได้ยินแล้วก็หวาดกลัวจนตัวสั่น
การลงทัณฑ์ที่พวกนั้นพูดถึงล้วนคุ้นหูนัก เพราะในอดีตเขาเคยก็ทำกับผู้อื่นมาก่อน แต่บัดนี้กลับต้องมาเผชิญด้วยตัวเอง เพียงแค่นึกถึงก็รู้สึกขนพองสยองเกล้า
ไม่ได้ เขาจะถูกทรมานไม่ได้เด็ดขาด หากเป็นเช่นนั้นขอตายเสียตอนนี้ยังดีกว่า
ในชั่วขณะนั้น ตู้อวี้ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ใช้ฟันกัดลิ้นตัวเองขาด
ทาสคนหนึ่งด้านข้างสังเกตเห็นเข้าจึงร้องตะโกนขึ้น “ไม่ดีแล้ว มันจะกัดลิ้นตายเสียแล้ว”
ตู้อวี้ยิ้มอย่างบิดเบี้ยว พูดอะไรบางอย่างออกมาอย่างไม่ชัดเจน ดูเหมือนจะหัวเราะเยาะที่แผนการทรมานของพวกนั้นไม่อาจสำเร็จได้
ทาสผู้หนึ่งที่มีใบหน้าแก่ชรามองดูแล้วพูดอย่างใจเย็น “กัดลิ้นตายบ้าบออะไรกัน สภาพแบบนี้ฆ่าตัวตายไม่ได้หรอก มีแต่จะเพิ่มความทรมานเปล่า ๆ จะตื่นเต้นไปทำไม”
ผู้คนที่ไม่เข้าใจหลายคนชะงัก อดไม่ได้ที่จะพูด “แต่ในตำราเขียนไว้แบบนั้นนะ”
“ในตำราเขียนอะไรก็ต้องเชื่อหมดหรือ ในตำรายังเขียนว่าทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่วเลย แล้วเคยเห็นใครได้รับผลกรรมบ้างหรือไม่”
ตู้อวี้ได้ยินการสนทนาของคนเหล่านั้น เขาชะงักไปครู่หนึ่ง
การกัดลิ้นตายเป็นเรื่องโกหกหรือ แล้วตอนนี้เขาควรทำอย่างไร
ในเวลานั้นเอง ผู้คนก็ปรึกษากันหาท
