บทที่ 145 หลี่เต้า พวกเจ้าต่างหากที่ถูกล้อม (ต่อ)
เหตุการณ์นี้ทำให้หัวหน้าเพชฌฆาตที่เดิมตั้งใจจะยืนดูเพียงอย่างเดียวต้องตกตะลึง
ไม่ใช่ว่าต้องไม่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิดหรอกหรือ เหตุใดตอนนี้อีกฝ่ายจึงดูน่าเกรงขามเช่นนี้
“ไอ้ชาติชั่ว!”
หัวหน้าเพชฌฆาตรู้ตัวว่าเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง จึงไม่ยอมปล่อยให้ลูกน้องตายเปล่า เขาชักดาบยาวที่เอวออกมาแล้วพุ่งเข้าโจมตีทันที
“วิชาดาบสังหาร!”
หัวหน้าเพชฌฆาตแกว่งดาบยาวในมือ พลังในร่างพลุ่งพล่านรวมกันเป็นคลื่นพลังดาบพุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้าอย่างต่อเนื่อง
แต่ในชั่วขณะถัดมา เขาก็ชะงักค้างอยู่กับที่
คลื่นพลังดาบของเขาถูกอาวุธที่มองไม่เห็นบดขยี้จนแหลกละเอียดทันทีที่เข้าใกล้อีกฝ่ายในระยะห้าจั้ง
ปีศาจร้ายตนนี้! ไม่มีคลื่นพลังปราณแม้แต่น้อย แต่กลับทำได้ถึงเพียงนี้!?
หัวหน้าเพชฌฆาตรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในใจโดยไม่ทราบสาเหตุ
ส่วนทางด้านนี้ หลี่เต้ากลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ต่อการกระทำของหัวหน้าเพชฌฆาต
เขาเพียงแค่ต้องการเปลี่ยนพวกเป่ยหมานที่ยังพอมีประโยชน์เหล่านี้ให้กลายเป็นคะแนนคุณสมบัติของตน
การสังหารคนธรรมดาให้คะแนนเพียงจุดทศนิยมไม่กี่จุด แต่พวกคนตรงหน้านี้ แม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังให้คะแนนมากกว่าคนธรรมดาหลายเท่า
แม้จะมีคนเกือบร้อยคน ฟังดูมากมาย แต่สำหรับหลี่เต้าที่มุ่งมั่นอยู่กับการสังหาร มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
ไม่นานนัก เพชฌฆาตทั้งหมดนอกจากหัวหน้าของพวกมั
