บ “ข้าเอง ข้าคือหงหลิง”
“ดีแล้วที่เป็นเจ้า หัวหน้าให้พวกข้ามาพาพวกเจ้าไป ตอนนี้ตามพวกข้ามาเถิด” เว่ยอวิ๋นกล่าว
“อืม ๆ” หงหลิงพยักหน้าติด ๆ กัน
ในเมืองบาป
เสียงความวุ่นวายภายในเมืองดังขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่นานก็ดึงดูดความสนใจของเหล่าทหารยามเมืองบาป
เมื่อพวกเขารู้ว่าเกิดการจลาจลครั้งใหญ่ของเหล่าทาส เสียงแตรสัญญาณก็ดังขึ้นกลางเมืองบาปทันที
เมื่อได้ยินเสียงแตร ทหารยามจำนวนมากที่กำลังพักผ่อนอยู่ต่างตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล จากนั้นภายใต้คำสั่งของผู้บังคับบัญชา พวกเขาก็เตรียมไปปราบปรามความวุ่นวายภายในเมืองบาป
บนดาดฟ้าตึกสูงสุดใจกลางเมือง
หลี่เต้าสังเกตเห็นสถานการณ์เหล่านี้อย่างรวดเร็วด้วยสายตาอันน่าทึ่ง
“ในที่สุดก็เริ่มขึ้นแล้ว” เขาพึมพำ
ในตรอกแห่งหนึ่ง กลุ่มทาสที่ได้รับการช่วยเหลือรวมตัวกันวิ่งไปทางประตูเมืองอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น พวกเขาก็เผชิญหน้ากับกองกำลังรักษาการณ์ที่กำลังเข้ามาในเมือง
ในชั่วพริบตา พวกทาสต่างหยุดนิ่งอยู่กับที่ด้วยความตกใจ ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร
สำหรับพวกเขาแล้วชาวเป่ยหมานได้สร้างบาดแผลในใจไว้มากมาย มากจนกระทั่งเมื่อได้เผชิญหน้าด้วย ก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
“พวกทาสที่อยู่ตรงนี้ ท่านจะให้ทำอย่างไรขอรับ”
ทหารองครักษ์นายหนึ่งหันไปถามหัวหน้าที่อยู่ด้านหลัง ขณะมองดูพวกทาสที่กลัวจนไม่กล้าขยับตัว
หัวหน้าถามขึ้น “พวกนี้เป็นทาสประเภทใดบ้าง?”
“เรียนท่านหัวหน้า ดูเหมือนจ
