บทที่ 137 มาถึงเมืองบาป
ผ่านไปครึ่งค่อนวัน
บนเส้นทางโบราณที่ปกคลุมด้วยหญ้าเขียวทอดยาว ขบวนเกวียนที่ชูธงใหญ่ของเผ่าถ่ามู่ค่อย ๆ เคลื่อนมาถึงบริเวณไม่ไกลจากเมืองแห่งหนึ่ง
เหนือประตูเมืองมีอักษรจีนสลักบนหินสองตัว
‘เมืองบาป’
“บัดซบ! พวกเป่ยหมานนี่ไม่มีเสื้อผ้าขนาดใหญ่กว่านี้หรือไร? คับจนข้าปวดไข่ไปหมดแล้ว”
ในขบวนรถ จางเมิ่งนั่งอยู่บนหลังม้าอย่างอึดอัด มือข้างหนึ่งพยายามดึงกางเกงลงไม่หยุด
ด้านข้าง เสวียปิงที่แต่งกายเป็นชาวเป่ยหมานเช่นกัน อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “อดทนอีกสักหน่อยเถอะ ใกล้จะถึงแล้ว”
แคว่ก!!
พร้อมกับเสียงนั้น สีหน้าของจางเมิ่งก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
เสวียปิงรีบเอามือปิดปาก พยายามกลั้นไม่ให้หลุดหัวเราะออกมา
สุดท้าย จางเมิ่งได้แต่ทำหน้าดำทะมึนพูดอย่างสิ้นหวังว่า “คุณภาพแย่จริง ๆ”
ในเวลาเดียวกัน ตรงกลางขบวน เว่ยอวิ๋นและคนอื่น ๆ ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กเหมือนตอนที่ถูกช่วยออกมา
“หัวหน้า ท่านแน่ใจหรือว่าวิธีนี้จะได้ผล? ระวังจะโดนจับได้หมดนะ”
เว่ยอวิ๋นนั่งอยู่ในกรงเหล็กบนรถม้าทั้งตัวมอมแมม กระซิบพูดกับหลี่เต้าที่อยู่ข้าง ๆ
ในยามนี้หลี่เต้าแต่งกายในชุดของชาวเป่ยหมาน
ต้องยอมรับว่าคนหน้าตาดี สวมใส่อะไรก็งดงาม แม้แต่อาภรณ์แปลกตาของชาวเป่ยหมาน หลี่เต้าก็ยังสวมใส่ออกมาได้อย่างมีเสน่ห์
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าจึงเหลือบมองไปยังเมืองบาปที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะพบว่านอกประตูเมืองบาปมีทหารลาดตระเวนอยู่ต
