านี้มายังเมืองบาป?”
หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ “เจ้าคิดว่าการมาเมืองบาปจะมีธุระอันใดเล่า?”
ตู้อวี้ได้ยินเช่นนั้น ดวงตายิ่งเปล่งประกายวาววับยิ่งขึ้นไปอีก ถามว่า “ท่านแม่ทัพต้องการซื้อขายทหารต้าเฉียนเหล่านี้กระมัง”
“อย่างไร ท่านตู้สนใจหรือ?”
“แน่นอนว่าสนใจ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นพ่อค้า พ่อค้าย่อมแสวงหาผลกำไร”
“การพูดคุยเรื่องเช่นนี้บนท้องถนนคงไม่เหมาะสมกระมัง” หลี่เต้าเอ่ยขึ้นทันที
ตู้อวี้ได้ยินดังนั้นก็ดีใจยิ่งนัก “ฮ่า ๆ ขออภัยท่านแม่ทัพด้วย เป็นข้าเองที่ต้อนรับไม่ดีพอ แต่ขอท่านแม่ทัพวางใจ เมื่อมาถึงสถานที่ของข้าแล้ว ข้ารับรองว่าจะให้ท่านและพี่น้องทั้งหลายได้อยู่อย่างสุขสบายในเมืองบาป”
พูดจบ เขาก็โบกมือ ไม่นานก็มีคนหามเกี้ยวเดินแหวกฝูงชนเข้ามา
ก่อนขึ้นเกี้ยว ตู้อวี้เอ่ยเชิญหลี่เต้า “เชิญท่านแม่ทัพตามมา”
หลังจากตู้อวี้ขึ้นเกี้ยวแล้วก็เคลื่อนขบวนไปตามถนนใหญ่ ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย
หลี่เต้าจ้องมองเกี้ยวอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะโบกมือให้ผู้คนเบื้องหลัง “ตามเกี้ยวด้านหน้าไป”
ไม่นานหลังจากนั้น กองขบวนของหลี่เต้าก็ตามเกี้ยวมาถึงใจกลางเมืองบาป
เมื่อเทียบกับถนนที่พังทลายบริเวณประตูเมืองแล้ว ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นสถานที่สำคัญที่สุดของเมืองบาป
ถนนใหญ่ตรงนี้กว้างขึ้นและสะอาดเป็นระเบียบ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าที่ตกแต่งอย่างหรูหราและงดงาม
เกี้ยวเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมีป
