บทที่ 135 หากไม่ได้มาครอบครอง ก็ขอเข้าร่วม
“แค่ก แค่ก!” ท่ามกลางเสียงไอ เว่ยอวิ๋นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ความเจ็บปวดบนร่างกายของเขาหายไปแล้ว กลับกลายเป็นความรู้สึกสบายแทน
“ท่านแม่ทัพ ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว” เมื่อเห็นเว่ยอวิ๋นตื่นขึ้น หลิวเหนิงที่เพิ่งยกน้ำมาก็รีบวิ่งเข้ามาหา
“หลิวเหนิง?” เว่ยอวิ๋นหรี่ตาขมวดคิ้วพลางเอ่ย “หรือว่าเจ้าก็ตายแล้วเช่นกัน?”
หลิวเหนิงอึ้งไป หลังจากได้สติก็ยิ้มขื่นพลางกล่าว “ท่านแม่ทัพ ท่านคงจะงัวเงียจากการนอนกระมัง พวกเราถูกช่วยไว้ ท่านลืมไปแล้วหรือ ยังไม่ได้ตายหรอก”
“ไม่ตาย? เป็นไปได้อย่างไร!” เว่ยอวิ๋นนึกทบทวนในหัวสักครู่ จู่ ๆ ก็สะดุ้งโหยง ลุกขึ้นมาดูร่างกายตัวเอง เห็นบาดแผลที่เคยเป็นหนองบนร่างกายกลายเป็นแผลเป็นแล้ว
เมื่อตรวจสอบต่อที่ตันเถียน ก็พบว่าตันเถียนที่เคยได้รับความเสียหายก็หายเป็นปกติอย่างน่าอัศจรรย์ เพียงแค่คิด พลังปราณแท้ในตันเถียนก็สามารถหมุนเวียนได้
“หลี่เต้า! เป็นหลี่เต้าใช่หรือไม่?” เว่ยอวิ๋นดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเงยหน้าขึ้นถามทันที
“อืม เป็นเก้าห้า… เป็นหลี่เต้าที่ช่วยพวกเราไว้” หลิวเหนิงเกือบจะเอ่ยรหัสเก่าของหลี่เต้าออกมา แต่นึกขึ้นได้ว่ารหัสค่ายนักโทษประหารนั้นไม่เป็นมงคล จึงรีบเปลี่ยนเป็นชื่อแทน
เมื่อได้ยินดังนั้น เว่ยอวิ๋นจึงพึมพำกับตัวเอง “เป็นเรื่องจริงหรือ?! ข้าเกือบคิดว่าเป็นความฝันเสียแล้ว”
ท
