วหน้าหมู่ผู้นั้นคือหลี่เต้า…
หลิวเหนิงเงยหน้าขึ้นมองไปทางเว่ยอวิ๋นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านแม่ทัพ ท่านตัดสินใจเถิด”
เว่ยอวิ๋นครุ่นคิดเป็นครั้งสุดท้าย ในใจก็ได้ตัดสินใจแล้ว แต่พอเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นจะพูดอะไรบางอย่าง ก็พบว่าหลี่เต้ากำลังมองเขาด้วยสีหน้าขบขัน
เขาถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าตนเองกับหลิวเหนิงกำลังพูดคุยกันต่อหน้าเจ้าตัว
“แม่ทัพเว่ย ท่านคิดจะพาผู้คนจากค่ายเว่ยอู่มาเข้าร่วมกับพวกเราหรือ?” หลี่เต้าถามตรง ๆ ทันที
“ไม่ใช่”
“หืม?” ดูเหมือนเว่ยอวิ๋นจะกลัวว่าหลี่เต้าจะเข้าใจผิด จึงรีบพูดต่อว่า “ไม่ใช่เข้าร่วมกับพวกเจ้า แต่เป็นการเข้าร่วมกับเจ้า”
หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น แต่ไม่ได้ตอบอะไร
เว่ยอวิ๋นพูดต่อว่า “เจ้าอยู่ใต้บังคับบัญชาของจ้าวถ่ง หากการเข้าร่วมกับพวกเจ้าหมายถึงการอยู่ใต้บังคับบัญชาของเขา ข้าย่อมไม่ยอม จ้าวถ่งกับข้าอยู่ในระดับเดียวกัน เขายังไม่มีคุณสมบัติมากพอจะบัญชาข้า ส่วนข้าพาผู้ใต้บังคับบัญชาที่เหลือจากค่ายเว่ยอู่มา ก็เพียงต้องการติดตามตัวเจ้าคนเดียวเท่านั้น”
พูดถึงตรงนี้ เขามองทหารที่เดินผ่านไปมารอบ ๆ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “แม้ข้าจะไม่มีความสามารถมากนัก แต่สายตาข้าไม่เลว มิเช่นนั้นคงไม่สามารถมองออกถึงคนมีฝีมือเช่นเจ้า ด้วยความสามารถของเจ้า คงทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเหล่านี้ยอมรับเจ้าจากใจแล้วกระมัง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าอดไม่ได้ที่จะปรบมือ “สมแล้วที่เป็นแม่ทัพเว่ย”
เว
