านพวกนี้ได้ และข้ายังมีชีวิตรอด ข้าจะยอมรับเขาเป็นพี่ใหญ่ไปชั่วชีวิต เคารพดุจพี่ชายแท้ ๆ”
ขณะที่หลี่เต้าและคณะเคลื่อนเข้าใกล้มากขึ้น ผู้คนจากเผ่าถ่ามู่ค่อย ๆ มองเห็นการแต่งกายของคนที่กำลังมาได้ชัดเจนขึ้น
เมื่อพวกเขาเห็นชุดทหารที่คุ้นตาบนร่างของหลี่เต้าและคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเหล่าเชลยในกรงขัง
แม่ทัพคนหนึ่งของเผ่าถ่ามู่รู้สึกตัวได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าเปลี่ยนไปพลางตะโกนทันที “เป็นชาวต้าเฉียน! เตรียมพร้อมรับศึก!”
ในชั่วขณะถัดมา ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งผ่านอากาศมา ทะลุผ่านปากของเขาและหายลับไปด้านหลัง
“บรู๊ววว!”
ทันใดนั้น เสียงหมาป่าคำรามดังขึ้น ผู้คนของเผ่าถ่ามู่เห็นเพียงหมาป่าดำตัวหนึ่งพุ่งเข้าไปในฝูงชน แล้วเริ่มกัดฉีกคนที่อยู่บนหลังม้า
ตามมาด้วยจางเมิ่งและทหารอื่น ๆ ที่นำกำลังบุกเข้าไปในฝูงชน
เสวียปิงนำกำลังส่วนหนึ่งบุกเข้าไปยังขบวนเกวียนที่ลากกรงขัง
“พวกชาวต้าเฉียนกล้าดียังไงถึงบุกโจมตีขบวนของพวกเราในเขตแดนของเผ่าถ่ามู่ พวกเจ้าคงไม่กลัวความตายจริง ๆ!”
ในตอนนั้น มีร่างหนึ่งกระโดดออกมาจากแถวทหารของเผ่าถ่ามู่ ชายผู้นั้นถือดาบยาวในมือ พลังเซียนเทียนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง กระแสพลังปราณมหาศาล ทุกการเคลื่อนไหวล้วนแผ่ซ่านความดุดันแบบชาวเป่ยหมาน
หลิวเหนิงที่คอยสังเกตสถานการณ์ภายนอกจากในกรงขังอดไม่ได้ที่จะตะโกนเตือน “ระวัง! พวกเขามีผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียน!”
อืม!
ในตอนที่หลิวเหนิงเตือนนั้น หลี่เต
