เขาพึมพำกับตัวเอง “ที่แท้ก็เป็นขบวนขนส่งนักโทษ”
ด้วยสายตาอันเฉียบคม หลี่เต้ามองเห็นได้ชัดว่าในขบวนกำลังคุมตัวผู้คนกลุ่มหนึ่งอยู่ และเขายังเห็นว่าคนพวกนั้นล้วนสวมชุดทหารของราชวงศ์ต้าเฉียน
“เสวียปิง!”
หลี่เต้าตะโกนเรียกคนที่อยู่ด้านหลัง
“มีอะไรหรือหัวหน้า?” เสวียปิงควบม้าตามมาถามที่ด้านหลังหลี่เต้า
“เจ้าเห็นขบวนด้านหน้านั่นหรือไม่?”
“เห็นแล้ว”
“เมื่อเริ่มการต่อสู้ เจ้าจงนำคนไปช่วยพวกเขา ส่วนจางเมิ่งรับหน้าที่โจมตี”
“ขอรับ”
….
อีกด้านหนึ่ง เงาดำที่มาแต่ไกลค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในสายตาของเว่ยอวิ๋นและคนอื่น ๆ
หลิวเหนิงขยี้ตาอย่างกะทันหัน พลางพึมพำด้วยสีหน้างุนงง “ข้าตาฝาดไปหรือไม่ ทำไมข้าถึงเห็นกองทัพทหารม้าสวมชุดเกราะของต้าเฉียนของพวกเรา”
เว่ยอวิ๋นพูดตามมา “ข้าอาจจะตาฝาดเช่นกัน ในสายตาข้าพวกเขาก็สวมชุดเกราะของต้าเฉียนเหมือนกัน”
ภายในชั่วขณะถัดมา สายตาของทั้งสองสบกัน
“ไม่ได้ตาฝาด!!”
หลิวเหนิงพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น มองไปยังทหารม้าที่กำลังมุ่งหน้ามา “เป็นคนของพวกเราจริง ๆ”
เว่ยอวิ๋นได้สติกลับมาแล้วพึมพำ “แต่ว่า ทำไมคนของพวกเราถึงมาปรากฏตัวบนทุ่งหญ้าของพวกเป่ยหมานได้”
หลิวเหนิงพูดด้วยความสงสัย “ตอนนี้ข้าสงสัยมากกว่าว่าใครเป็นผู้นำกองทัพนี้”
เว่ยอวิ๋นที่ได้สติกลับมาพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “ไม่ว่าใครจะนำทัพมา แค่กล้าบุกเข้ามาช่วยพวกเรา ข้าก็จะยอมรับเขาเป็นพี่ใหญ่แล้ว”
“หากเขาสามารถเอาชนะพวกเป่ยหม
