บทที่ 126 ทุกคนได้รับเลือดวิเศษ
ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคน จางเมิ่งตักน้ำขึ้นมาหนึ่งกระบวยไม้จากถังน้ำ
เขาสูดดมกลิ่นโดยไม่รู้ตัว ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ กลิ่นนี้ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่อยู่ ในใจยิ่งเชื่อมั่นว่านี่คือยาวิเศษ
อึก!
เขาไม่รีรอ ยกกระบวยใหญ่ดื่มเข้าปากทันที
เสวียปิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นภาพนั้นอดหัวเราะว่าไม่ได้ “เหล่าจาง เจ้าอย่าทำตัวไร้มารยาทสิ หากเจ้าดื่มมากเกินไป คนข้างหลังจะทำอย่างไร”
“ไม่มีทางหรอก ที่นี่ยังมีอีกตั้ง…มาก…” จางเมิ่งพูดจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ผิวหนังเริ่มแดงระเรื่อขึ้นอย่างรวดเร็ว ภาพนี้ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ในทันที
“เหล่าจาง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เสวียปิงโบกมือไปมาตรงหน้าจางเมิ่งที่กำลังเหม่อลอย
ชั่วครู่ต่อมา จู่ ๆ พลังงานที่มองไม่เห็นก็ปะทุออกมารอบกายของจางเมิ่ง
รูขุมขนทั่วร่างปล่อยไอสีขาวออกมาเป็นสาย ผิวพรรณค่อย ๆ กลับคืนสู่สีเดิม
“สุดยอด!” จางเมิ่งตะโกนออกมาอย่างกะทันหัน ดวงตาเปล่งประกายพลางกล่าวว่า “สมแล้วที่เป็นยาวิเศษจากหัวหน้า เพียงดื่มคำเดียวข้าก็ก้าวขึ้นสู่ผู้ฝึกยุทธ์โฮ่วเทียนระดับสามได้เลย”
ไม่เพียงเท่านั้น จางเมิ่งยังรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายกว่าเดิมมาก ราวกับได้ชำระล้างร่างกายครั้งใหญ่ ให้ความรู้สึกสบายใจราวกับได้ชำระสิ่งสกปรกและปลดปล่อยพันธนาการทั้งปวง
“อะไรนะ? เหล่าจางเจ้าบรรลุขั้นแล้วรึ!”
“ยาวิเศษทรงพลังถึงเพียงนี้เชียวหรือ
