บทที่ 125 การตัดสินใจของหลี่เต้า
หลี่เต้าหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านอีกครั้ง พูดช้า ๆ “เมื่อสองวันก่อน แม่ทัพถังซานจากค่ายทหารแนวหน้าก่อกบฏ ใช้ดาบอาบยาแทงเจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงจนได้รับบาดเจ็บ”
“เผ่าถ่ามู่ เผ่าเลี่ยหั่วและเผ่าลั่วอวิ๋นทั้งสามฝ่ายได้ลอบโจมตี ใช้กองทัพล้อมสังหารเจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจง”
“เจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงพบจุดอ่อนและฝ่าวงล้อมออกมาได้ แต่ร่างกายได้รับพิษจากแม่ทัพถังซานที่ทรยศ”
“ในตอนนี้ เจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงได้รับพิษร้ายแรงที่ด่านฟู่เฟิงอยู่ในอาการวิกฤต บัดนี้ยังคงบาดเจ็บสาหัสและไม่ได้สติ”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ จางเมิ่งก็ชะงักค้าง ใบหน้าแข็งทื่อ “เจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติหรือ? นี่มันเรื่องใหญ่มาก”
จางเมิ่งกล่าวด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “ไม่ใช่ว่าเจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปรมาจารย์หรอกหรือ สถานการณ์แบบไหนกันถึงทำให้ท่านต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”
หลี่เต้ากล่าวตรง ๆ “ขั้นปรมาจารย์ก็เป็นคน และคนย่อมต้องตาย”
จางเมิ่งนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ รีบถามทันที “แล้วตอนนี้สถานการณ์ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้างหรือหัวหน้า?”
หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่สู้ดีนัก นอกจากกองกำลังทหารม้าที่พวกเราปล่อยผ่านที่เมืองหวงซาแล้ว ที่อื่น ๆ มีกองทัพรวมกว่าหมื่นนายบุกเข้ามาในเขตแดนต้าเฉียน และนี่ยังเป็นสถานการณ์ที่สามเผ่ายังไม่ส่งกำลังเสริมมา”
“ดูจากความเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้ามในตอนนี้ ต้องมีกองกำลังเสริมตามม
