ด้วยสายตาลึกล้ำ “ฝ่ายตรงข้ามให้ถังซานโจมตีข้าก่อน จากนั้นใช้กระบวนทัพสามวงล้อมข้าไว้ ทำให้ข้าไม่มีเวลาถอนพิษ ทั้งสามอย่างเชื่อมโยงกัน เห็นได้ชัดว่าวางแผนมานานแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เสิ่นจงมองไปทางจ้าวถ่งที่อยู่ข้าง ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ “เจ้าเด็กบ้า ในที่สุดเจ้าก็ทำอะไรที่เป็นประโยชน์สักที”
ที่พูดเช่นนี้ก็เพราะเรื่องที่เขามองทะลุแผนการของชนเผ่าเป่ยหมานนั่นเอง
จ้าวถ่งยิ้มขื่น “แม่ทัพเสิ่น ยามนี้ท่านอย่าล้อข้าเล่นเลย พวกเราคิดหาทางหนีออกไปก่อนดีกว่า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นจงยิ้มบาง ๆ สายตามองไปยังกองทัพที่ล้อมรอบอีกครั้ง “ข้ายอมรับว่าครั้งนี้พวกเป่ยหมานทุกเผ่าวางแผนได้สมบูรณ์แบบมาก”
“แต่แผนที่ซับซ้อนเช่นนี้ ย่อมมีช่องโหว่”
“แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดฝ่ายตรงข้ามถึงทำผิดพลาดขั้นพื้นฐานเช่นนี้ แต่ก็ทำให้พวกเรามีโอกาส”
จ้าวถ่งถามอย่างสงสัย “โอกาสอะไรหรือ?”
เสิ่นจงตอบ “กระบวนทัพสามวงให้ความสำคัญกับความสมดุลมากที่สุด หากเสียสมดุลก็จะเกิดจุดอ่อน และในกองทัพของอีกฝ่ายก็มีจุดที่เสียสมดุลอยู่พอดี”
“หากเป็นกระบวนทัพสามวงที่สมบูรณ์ โอกาสที่พวกเราจะหนีออกไปได้มีไม่ถึงสามส่วน แต่เมื่อมีจุดบกพร่องตรงนี้ พวกเราย่อมมีโอกาสหนีออกไปได้อย่างน้อยหกส่วน”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของจ้าวถ่งก็สว่างขึ้นมาทันที “เช่นนั้นแล้วพวกเรายังรออะไรกันอยู่ บุกเข้าไปตรงช่องโหว่นั่นก็จบแล้ว”
เสิ่นจงส่ายหน้า “รออีกหน่อย
