ฝ่ายตรงข้ามวางกำลังกระจายกว้างเกินไป อาจเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ง่าย รอให้พวกเขาเข้ามาใกล้จนยากที่จะเปลี่ยนรูปกระบวนทัพแล้วค่อยบุกจะเหมาะสมกว่า”
ไม่นานนัก เมื่อชนเผ่าทั้งสามเคลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น บรรยากาศฝั่งของจ้าวถ่งก็ตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด เห็นว่าจังหวะเหมาะสมแล้ว เสิ่นจงจึงพูดอย่างเคร่งขรึม “ทุกคนต้องตามข้าให้ทัน อย่าได้ล้าหลัง”
“รับคำสั่ง!” จ้าวถ่งและคนอื่น ๆ รับคำพร้อมกัน
ดวงตาทั้งสองข้างของเสิ่นจงกวาดมองกองทัพใหญ่ที่ล้อมเข้ามาไม่หยุด ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็จับจ้องไปยังจุดหนึ่งในกองทัพฝ่ายตรงข้ามราวกับเหยี่ยว “ตามมา!”
หลังจากกำหนดตำแหน่งช่องโหว่ได้แน่ชัดแล้ว เสิ่นจงก็ควบม้าบุกตรงไปยังเป้าหมายอย่างไม่ลังเล
เมื่อจ้าวถ่งและคนอื่น ๆ เห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็รีบติดตามไปทันที โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ในเวลาเดียวกัน ในกองกำลัง ทหารม้าเผ่าถ่ามู่ เซินเหล่ยสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเสิ่นจงและคนอื่น ๆ
เมื่อค้นพบเป้าหมายของเสิ่นจงและคนอื่น ๆ สีหน้าของเขาก็ดูไม่สู้ดีนัก “สมแล้วที่เป็นเจิ้นเป่ยโหวถึงกับมองออกถึงจุดอ่อนตรงนี้ได้ในพริบตา”
เรื่องนี้ทำให้เซินเหล่ยยิ่งแค้นเคืองเซินเจ๋อมากขึ้นไปอีก หากไม่ใช่เพราะเขาชักช้าระหว่างทาง ก็คงไม่ทำให้เกิดสถานการณ์เช่นนี้
“หาทางอย่าให้พวกเขาหนีออกไปได้!”
เซินเหล่ยออกคำสั่ง แม่ทัพหลายนายที่มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดาต่างรับคำพร้อมกัน
ทางฝั่งเสิ่นจง พวกเขาบุกมาถ
