่งผยองลงบนใบหน้า
หน้าตาคมเข้ม ดวงตาทั้งสองเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขาม มีบรรยากาศน่าเกรงกลัวโดยไม่ต้องแสดงอาการโกรธ ผมสีขาวสองข้างขมับทำให้เขาดูมีอายุ
แม้จะดูไม่หนุ่มแล้ว แต่เนื่องจากเขาบรรลุถึงขั้นปรมาจารย์แล้ว อายุห้าสิบกว่าปีจึงเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
“ถังซาน!” เสิ่นจงเอ่ยปากขึ้นทันใด เสียงทุ้มต่ำแฝงความแหบพร่า “ขอรับ!” ถังซานรีบนั่งตัวตรงทันที แสดงท่าทีพร้อมรับฟังคำสั่ง
สายตาของเสิ่นจงจ้องมองไปที่ถังซาน ใบหน้าที่เคยดูเคร่งขรึมกลับแย้มยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องกังวลไป”
“การตรวจตราค่ายทหารแนวหน้าของพวกเจ้าครั้งนี้ถือว่าไม่เลวทีเดียว เมื่อเทียบกับการตรวจตราค่ายอื่น ๆ ก่อนหน้านี้ ที่นี่มีระเบียบวินัยมากกว่า ข้าต้องชมเชยเจ้าสักหน่อย”
ถังซานแสดงท่าทีถ่อมตัว “ข้าแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น” เสิ่นจงส่ายหน้าพลางกล่าว “ในค่ายทหาร ทำดีก็คือดี ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวมากนัก”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพ” “แต่มีจุดหนึ่งที่เจ้าทำได้ไม่ดีนัก” “ขอท่านแม่ทัพชี้แนะด้วย”
“นั่นก็คือการป้องกันที่หละหลวมเกินไป” เสิ่นจงชี้ไปที่แผนที่ด้านหลังพลางกล่าวว่า “แม้ว่าจะมีค่ายทหารมากมายคอยป้องกันอยู่ในเขตกันชน”
“แต่เจ้าต้องรู้ว่าหากที่นั่นเกิดปัญหาขึ้น เมืองชิงผิงของพวกเจ้าจะเป็นด่านแรกที่รับผลกระทบ เมื่อสงครามปะทุขึ้น สิ่งที่ต้องแย่งชิงก็คือไหวพริบ”
“หากแม้แต่เรื่องนี้ก็ทำไม่ได้ เกรงว่าจะก่อให้เกิดผลร้ายแรงตามมา
