หลาดใจ เขารับรู้ถึงกลิ่นอายของหลินเฮาเทียนบางส่วนจากหลินหงเฉิน ประสาทการรับรู้ของเขาในยามนี้เฉียบคมยิ่ง อีกทั้งยังครอบครองดวงจิต สามารถมองทะลุสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปมองไม่เห็น เช่นกลิ่นอายของสายเลือด!
สายเลือดที่มีต้นกำเนิดเดียวกัน ย่อมมีความใกล้เคียงบางประการเสมอ หลินเฮาเทียนกับหลินหงเฉินมีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด!
เจียงฉางเซิงนึกถึงคำพูดของจีอูจวินในอดีตที่ว่า หลินหงเฉินเคยสนิทสนมกับเผ่าปีศาจ อาจเป็นไปได้ว่าตระกูลหลินมีที่มาเช่นนี้กระมัง เจียงฉางเซิงเพียงสงสัยเล็กน้อย หาได้ครุ่นคิดมากมาย หากหลินหงเฉินรู้กาลเทศะ เขาก็คร้านจะสังหารหลินหงเฉิน อย่างไรต่างฝ่ายก็ไม่ได้มีเวรมีกรรมต่อกัน เขาเพียงมาช่วยเฟิ่งเทียนเท่านั้น
เขาช่วยเฟิ่งเทียนเพราะเฟิ่งเทียนมีผู้ศรัทธาของเขา จะว่าไปในตําก่วงเทียนเองก็มีผู้ศรัทธาของเขาเช่นกัน ตำแหน่งของทั้งสองราชวงศ์แห่งโชคชะตาในใจเขาหาได้แตกต่างกันนัก แน่นอนว่าหากหลินหงเฉินไม่รู้จักวางตน เจียงฉางเซิงก็ไม่คิดออมมือเช่นกัน
เจียงฉางเซิงกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าจงกลับวังเถิด เฟิ่งเทียนต้องการเจ้าเพื่อปลอบขวัญผู้คน”
แม้หลี่หยากลั้นความตื่นเต้นไว้สุดกำลัง ก็ยังพยักหน้าเบาๆ จากนั้นโค้งคำนับอย่างเคารพ ในเวลาเดียวกันเมืองหลวงก็เกิดเสียงฮือฮาสั่นสะเทือนฟ้า
“คนผู้นั้นคือใคร”“เขาคือมรรคาจารย์ นั่นคือแสงเทพแห่งมรรคาจารย์!”“ตามตำนานกล่าวว่าเมื่อมรรคาจารย์ลงสู่โลก บนศีรษะจะมีด
