าดใจ ตอนแรกเขายังพยายามเคี้ยวซึมรสชาติอยู่
แต่สุดท้ายก็แค่ยัดเข้าปากเท่านั้น ด้วยความสามารถในการกลืนอันทรงพลัง กระดูกที่ไม่ใหญ่มากสามารถกลืนเข้าท้องได้หมด
ส่วนกระดูกที่ใหญ่กว่าก็กัดแตกแล้วกลืนลงไปได้อย่างง่ายดาย ประกอบกับความสามารถในการย่อยอาหารที่น่าสะพรึงกลัว
อาหารที่เข้าสู่ท้องจะถูกน้ำย่อยละลายในทันที เปลี่ยนเป็นพลังงานเติมเต็มร่างกายที่อ่อนแอของเขา
“ขอบใจ” หลี่เต้าลุกขึ้นกล่าวกับพ่อครัวทั้งสาม “ไม่ต้องขอบคุณขอรับ นี่เป็นหน้าที่ของพวกเราทั้งสามอยู่แล้ว”
พ่อครัวทั้งสามรีบกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจที่ได้รับเกียรติ หลี่เต้าหัวเราะเบา ๆ “ข้าไม่ให้พวกเจ้าช่วยเปล่า ๆ หรอก”
ในตอนนั้นเอง ม่านกระโจมครัวก็ถูกผลักออก จางเมิ่งรีบวิ่งเข้ามาด้านใน “หัวหน้า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
จางเมิ่งรีบเดินเข้าไปหาหลี่เต้าทันทีที่พบ “เกิดเรื่องอะไร? มีคนมาบุกค่ายอีกแล้วหรือ?” “ไม่ใช่ขอรับ”
“แล้วเกิดอะไรขึ้น?” “เชลยทั้งหมดในคุกใต้ดินถูกฆ่าตาย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ”
“ข้าเป็นคนฆ่าพวกมันเอง” จางเมิ่งทำหน้างุนงง “หัวหน้า ทำไมท่านถึงฆ่าพวกมันล่ะ?”
“เชลยที่มีชีวิตมีค่ามากกว่าเชลยที่ตายแล้วนะขอรับ โดยเฉพาะเชลยที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นกลางคนนั้น”
“เขาคนเดียวมีค่าเท่ากับหนึ่งร้อยคนเลยนะขอรับ” “ข้าแค่อยากฆ่าเท่านั้นเอง”
ในตอนนั้น จางเมิ่งนึกถึงสนามรบนอกเมืองเมื่อไม่นานมานี้ที่มีจุดหนึ่งดูโหดร้าย
