ทารุณยิ่งนัก
และในตอนนั้นมีเพียงหลี่เต้าคนเดียวที่ไปที่นั่น พอคิดถึงตรงนี้ ร่างของเขาก็สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
“มีปัญหาอะไรหรือ?” เมื่อได้ยินคำถาม จางเมิ่งสะดุ้งโหยง รีบส่ายหน้า “ไม่! ไม่มี ไม่มีปัญหาเลยขอรับ”
“พวกเปยหมานสมควรตายอยู่แล้ว หัวหน้าจะฆ่ายังไงก็ได้” หลี่เต้ากล่าวตรง ๆ “เอาล่ะ ความดีความชอบที่ขาดหายไป”
“ส่วนนั้นข้าจะรับผิดชอบ แบ่งให้คนอื่น ๆ เอง อีกอย่าง ข้าติดค้างพวกเขาด้วยจำนวนแกะย่างหกสิบตัว”
“ช่วยแบ่งความดีความชอบให้พวกเขาสามคนด้วย คนละยี่สิบส่วน นับรวมกับข้าด้วย”
จางเมิ่งยิ้มขึ้น “หัวหน้า ความดีความชอบไม่สามารถให้กันได้นะขอรับ” “ตอนนี้การนับความดีความชอบเสร็จแล้วหรือยัง?”
“ยังขอรับ กำลังนับอยู่” “งั้นก็ได้ ในเมื่อไม่มีใครรู้ ก็ทำตามที่ข้าบอก” “แต่ว่า…”
“ไม่ต้องมีคำว่าแต่ หากผู้ใดไม่เห็นด้วย ให้มาหาข้าก็แล้วกัน” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จางเมิ่งก็หุบปากทันที
หลังจากบอกลาจางเมิ่งแล้ว หลี่เต้าก็มาถึงกระโจมที่แยกออกมาต่างหาก ความอ่อนแอของร่างกายได้หายไปหมดแล้ว
ต่อไปก็จะเป็นการเปลี่ยนแปลงร่างกายครั้งที่สาม ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะเป็นการเปลี่ยนแปลงในด้านใด
หลี่เต้าเปิดระบบใช้จิตเลือกการเปลี่ยนแปลง ในชั่วขณะถัดมา ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกขาดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
และสิ่งที่ทำให้เขาทรมานยิ่งกว่านั้นคือ ครั้งนี้เป็นความรู้สึกถูกฉีกขาดสองชั้น!
ชั้นแรกคือการเปลี่ยนแปลงพื้นฐานของร่างกาย
