ไม่ก็ต้องยอมจำนนอย่างไร้ทางเลือก เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในหัวของหลี่เต้าก็ผุดคำถามขึ้นมาอีกข้อหนึ่ง
หากให้ผู้ที่ไม่ได้รังเกียจเขาเลยกลืนเลือดวิเศษลงไปจะเป็นอย่างไร? เมื่อนึกถึงสภาพของคนเหล่านั้นหลังจากถูกดัดแปลงร่างกาย เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องทำการทดลองนี้ให้เร็วขึ้น
หลี่เต้ามองร่างทดลองตรงหน้าแล้วกล่าวตรง ๆ “จงฆ่าตัวตายซะ” เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของคนสุดท้ายก็แสดงความลังเลอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง เพียงแต่เจตจำนงของเขายอมจำนนต่อหลี่เต้า “ช่างเถอะ ข้าจะส่งเจ้าไปเอง”
หากเป็นเพียงการถูกกลืนกินด้วยเจตจำนงในเลือดวิเศษ เขาอาจพิจารณาละเว้นชีวิตอีกฝ่าย แต่น่าเสียดาย ในกระดูกของอีกฝ่ายยังคงเป็นคนป่าเถื่อน
ดาบเหล็กทมิฬพาดผ่าน ศีรษะหนึ่งร่วงลงมา หลี่เต้ารออยู่ครู่หนึ่ง พบว่าไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากระบบ “ไม่นับเป็นศัตรูหรือ?”
แต่ก็ถูกต้อง อีกฝ่ายไม่สมควรถูกเรียกว่าศัตรูอีกต่อไปแล้ว หลังจากจัดการกับคนที่ต่อต้านเลือดวิเศษคนสุดท้ายไปแล้ว เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ฆ่าศัตรูห้าคน ได้รับคุณสมบัติ : 0.96] เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าพึมพำกับตัวเอง “เลือดวิเศษที่เสริมพลังกายแล้วไม่นับหรือ?”
แต่ก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรถ้าเลือดวิเศษเสริมพลังกายสำเร็จแล้วไม่นับเป็นศัตรู ตอนนี้ก็ไม่ถือว่าขาดทุน
หลังจากจัดการกับเชลยในพื้นที่พักผ่อนของผู้คุมแล้ว หลี่เต้าก็กลับมาถึงบร
