บทที่ 117 การทดลองเลือดวิเศษหลี่เต้าถือคบเพลิงลงมายังคุกใต้ดิน อาจเป็นเพราะคุกใต้ดินของต้าเฉียนล้วนถูกออกแบบมาเหมือนกันหมด
พอเพิ่งก้าวเข้ามาเขาก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนความหลังอีกครั้ง ไม่นานนักเขาก็มาถึงหน้าห้องขังหลายห้อง
นอกจากเซินไห่ที่มีห้องส่วนตัวแล้ว เชลยคนอื่นถูกยัดรวมกันอยู่ในห้องขังเดียวกัน หลี่เต้าสำรวจดูรอบ ๆ
แล้วเดินไปยังพื้นที่พักผ่อนของผู้คุม เขาหาถังไม้ที่บรรจุน้ำสะอาดไว้ จึงแบ่งน้ำใสใส่ชามหลายใบ
จากนั้นเขาก็หยิบดาบเหล็กทมิฬที่เตรียมไว้ออกมาจากเอว “ต้องพึ่งเจ้าอีกแล้ว”
หลังจากพูดกับตัวเองจบ หลี่เต้าก็กดคมดาบเหล็กทมิฬลงบนปลายนิ้วแล้วออกแรง
ผ่านไปครู่เดียว เขาก็ขมวดคิ้วขณะมองดูรอยแยกที่ปลายนิ้วของเขา อาจเป็นเพราะพลังกายที่เพิ่มขึ้น
ทำให้ความแข็งแกร่งของผิวหนังเพิ่มขึ้นตามไปด้วย จนแม้แต่ดาบเหล็กทมิฬที่คมกริบก็แทบจะสร้างแผลไม่ได้
เขาส่ายหน้าไล่ความคิดเหล่านั้นทิ้งไป รีบบีบเลือดวิเศษจากปลายนิ้วออกมาหยดลงในชามน้ำใสทีละหยด
เมื่อสัมผัสน้ำก็ละลายทันที ต่อไปก็ถึงเวลาเรียกหนูทดลองแล้ว หลี่เต้ากลับมาที่ห้องขังอีกครั้ง
เขาเปิดประตูห้องขังบานหนึ่ง ชี้ไปที่เชลยกลุ่มหนึ่งแล้วพูดว่า “พวกเจ้าทั้งห้าคน ตามข้ามา”
อาจเป็นเพราะพวกเขาเริ่มสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ลักษณะนิสัยที่แท้จริงของเชลยบางคนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“ข้าไม่ไป!!” เชลยคนหนึ่งที่ถูกเลือกปฏิเสธเสียงแข็ง หลี่เต้ายิ้มบาง ๆ เดินไปหาเชลยผู
