นกันแน่?! หลี่เต้าเริ่มครุ่นคิดถึงความแตกต่างระหว่างคนที่ห้ากับสี่คนที่เหลือ
จู่ ๆ ในหัวของหลี่เต้าก็มีภาพหนึ่งแวบขึ้นมา ตอนที่เขาเข้าไปเลือกเชลย สายตาของสี่คนนั้นเต็มไปด้วยความแค้น
จนกระทั่งเขาสังหารคนหนึ่งและเลือกคนที่ห้าคนนี้มา สายตาที่มองเขามีเพียงความหวาดกลัว แต่ไม่มีความแค้น
เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ เขาอยากรู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้หรือไม่ จึงเดินออกจากห้องขังไปพาคนมาเพิ่มอีกสามคน
คนแรกแววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น คนที่สองมีความโกรธแต่ไม่รุนแรงเท่าคนแรก
ส่วนคนที่สามขี้ขลาดยิ่งกว่าคนที่ห้าเสียอีก ตัวสั่นงันงกตลอดเวลา “พวกเจ้าสามคน ดื่มน้ำคนละชาม”
คนหัวรุนแรงแค่นเสียงเย็นชา ก้าวไปหยิบชามขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด คนที่สองและสามก็ดื่มตาม
เพียงไม่กี่ลมหายใจ คนที่หัวรุนแรงและคนที่สองก็กุมท้องดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด
ส่วนคนที่สาม ผ่านไปหลายลมหายใจแล้ว ดูเหมือนไม่มีอาการผิดปกติใด ๆ
หลังจากผ่านไปสักพัก สองคนแรกก็อาเจียนน้ำที่ผสมเลือดวิเศษออกมา ส่วนคนสุดท้ายดูดซับได้สำเร็จ
ความสำเร็จครั้งนี้ทำให้หลี่เต้ารู้สึกว่าสิ่งที่ตนเองคาดเดาไว้น่าจะเป็นความจริง
ยิ่งมีความเป็นปฏิปักษ์ต่อเขามากเท่าไร ก็จะไม่สามารถดูดซับเลือดวิเศษในร่างกายของเขาได้
ในทางกลับกัน ยิ่งยอมรับเขาได้มาก ความเป็นปฏิปักษ์น้อยลง ก็จะสามารถดูดซับเลือดวิเศษได้
ราวกับว่าเลือดวิเศษนั้นมีเจตจำนงของตัวเขาแฝงอยู่ การค้นพบนี้ทำให้ดวงตาขอ
