ษจะใช้ได้ผลกับสัตว์เท่านั้น แต่ใช้กับมนุษย์ไม่ได้?
แต่หลี่เต้าก็พบว่าข้อสันนิษฐานของตนนั้นผิดไป เพราะในจำนวนห้าคนนั้น มีหนึ่งคนที่แตกต่างจากคนอื่น ๆ
คนที่ห้าแสดงสีหน้าทรมานและกุมท้องเช่นกัน แต่ดูจากอาการแล้วไม่รุนแรงเท่ากับอีกสี่คน
“อ้วก!” ในตอนนั้น คนที่ร้องเป็นคนแรกได้อ้าปากออก น้ำที่ดื่มเข้าไปถูกอาเจียนออกมา
หลังจากอาเจียนแล้ว สีหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายลงมาก เห็นได้ชัดว่าปฏิกิริยารุนแรงเกิดจากเลือดวิเศษ
ต่อมา อีกสามคนที่เหลือก็เกิดปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน ต่างก็อาเจียนน้ำที่มีเลือดวิเศษออกมา
สุดท้าย หลี่เต้าได้แต่มองไปยังคนสุดท้าย ผ่านไปไม่นาน คนที่ห้าที่มีปฏิกิริยาช้าที่สุดก็แสดงอาการ
เขาไม่ได้กุมท้องอีกต่อไป แต่ร่างกายเริ่มสั่นเทา สิ่งนี้ทำให้หลี่เต้านึกถึงปฏิกิริยาของหยวนเป่าและสัตว์เลี้ยง
เขาสังเกตเห็นว่าบาดแผลบนร่างของคนที่ห้าเริ่มหายอย่างรวดเร็ว และพลังลมปราณก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
หลี่เต้าพูดขึ้นว่า “เงยหน้าขึ้นมา ร่างกายเจ้ามีความผิดปกติใดหรือไม่?”
คนที่ห้าตอบอย่างหวาดหวั่นว่า “ตอนแรกรู้สึกเจ็บเล็กน้อย จากนั้นภายในท้องก็เริ่มร้อนขึ้น ทั้งร่างรู้สึกเหมือนแช่น้ำอุ่น”
“รู้สึกสบายมาก ตอนนี้กลับรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง อีกทั้งยังรู้สึกอิ่มอีกด้วย”
หลี่เต้าฟังจบก็เข้าใจทันที เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายดูดซับเลือดวิเศษเข้าไปได้แล้ว แต่ทำไมคนที่เหลือทำไม่ได้?
เป็นปัญหาเรื่องร่างกายหรือปัญหาอื่
