บทที่ 116 ชัยชนะในเวลาเดียวกัน ณ ลานโล่งแห่งหนึ่งในเมืองหวงซา
นำโดยจางเมิ่งและผู้คนจากกองที่หก พร้อมด้วยคนอื่น ๆ เป็นกำลังเสริม พวกเขาล้อมทหารเผ่าถ่ามู่หลายร้อยนายเอาไว้ตรงกลาง
จางเมิ่งมองเสวียปิงที่อยู่ข้างกายแล้วหัวเราะก้อง “เสวียปิง เจ้านี่มีฝีมือจริง ๆ กล้าเปิดประตูเมืองวางกับดักซุ่มโจมตีพวกสุนัขพวกนี้”
“ไม่เช่นนั้นพวกเราคงต้องสูญเสียพี่น้องไปอีกหลายคน” เสวียปิงยิ้มอย่างมั่นใจ “เชื่อข้าสิ ไม่มีผิดพลาดหรอก แค่พวกเปยหมานกลุ่มเดียว สำหรับข้าแล้วง่ายดายนัก”
จางเมิ่งหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองพวกทหารเผ่าถ่ามู่ที่ถูกล้อม “พวกเปยหมาน ยังไม่คิดจะยอมแพ้อีกหรือ?”
“ยอมแพะ?” ทหารเผ่าถ่ามู่คนหนึ่งพูดอย่างไม่ลังเล “พวกชาวต้าเฉียน ข้าขอเตือนว่าพวกเจ้าต่างหากที่ควรยอมแพ้”
“ท่านแม่ทัพของพวกเราเป็นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลาย พวกเจ้าไม่มีทางต้านทานได้หรอก”
“รอให้ท่านแม่ทัพของพวกเรามาเมื่อไหร่ พวกเจ้าก็ต้องตายกันหมด” จางเมิ่งหัวเราะเยาะ “เซียนเทียนขั้นปลาย? ข้าน่ะขั้นปรมาจารย์เชียวนะ”
“อีกอย่างหนึ่ง พวกเจ้าพูดมาตั้งนานแล้ว ท่านแม่ทัพของพวกเจ้าอยู่ที่ไหนล่ะ? ทหารสามพันนายของพวกเจ้าใกล้จะตายหมดแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงา”
ทหารเผ่าถ่ามู่โกรธจัด กล่าวว่า “ท่านแม่ทัพของพวกเราอาจจะติดธุระอยู่ แต่ท่านจะต้องมาช่วยพวกเราอย่างแน่นอน”
“ข้าจะย้ำอีกครั้ง ท่านแม่ทัพของพวกข้าคือผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลาย ใต้บั
