โชคดีวันหน้าอาจมีคนมาไถ่ตัวเขากลับไป
เมื่อเห็นหลี่เต้าเดินเข้ามา เซินไห่ก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที “ข้าขอยอมแพ้ อย่าสังหารข้าเลย” ยอมแพ้หรือ?
หลี่เต้าส่ายหน้า หากเป็นแม่ทัพคนอื่น การจับเป็นย่อมได้ประโยชน์มากกว่า แต่สำหรับเขาแล้ว ชาวเปยหมานไม่มีคำว่าเชลยศึก
อย่างไรก็ตาม ขณะที่หลี่เต้ากำลังจะลงมือ จู่ ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงหยุดการเคลื่อนไหวทันที เขามองสำรวจเซินไห่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
คิดในใจว่า ‘ไม่เสียหายที่จะรออีกสักพัก ใช้มันทดลองความคิดก่อนหน้านี้ก็ได้’ เมื่อครู่เซินไห่รู้สึกถึงกลิ่นอายสังหารเข้มข้น
เขาคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ ไม่คิดว่ากลิ่นอายสังหารจะจากไปเร็วเช่นกัน ในชั่วขณะถัดมา เขาพบว่าตนเองถูกจับตัวไว้
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู “เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าหนี ข้าจำเป็นต้องใช้วิธีการบางอย่าง เจ้าอดทนหน่อย”
ก่อนที่เซินไห่จะทันได้ตอบสนอง เสียงกรอบแกรบดังขึ้นพร้อมกับความเจ็บปวดรุนแรงแล่นไปทั่วร่าง “อ๊าก!”
ท่ามกลางเสียงร้อง เซินไห่ก้มมองเห็นแขนขาของตนที่บิดเบี้ยวหักเป็นท่อน ๆ เขากัดฟันพูด
“เจ้าสามารถใช้พลังปราณปิดกั้นพลังปราณในร่างข้าได้ เช่นนั้นข้าก็หนีไปไม่ได้เช่นกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้ายักไหล่ “ขอโทษด้วย ข้าไม่มีพลังปราณ และก็ไม่รู้วิธีด้วย” เซินไห่ “???”
จริง ๆ แล้ว หลี่เต้าสามารถเลือกที่จะทำลายตันเถียนของเซินไห่โดยตรง แต่เขากังวลว่าหากเซินไห่กลายเป็นคนไร้ค่า ระบบอาจลดราคาลง
ใน
