อสู้หลายครั้ง วิชาง้าวไร้พ่ายของเขาก็ยิ่งชำนาญขึ้น การโจมตีก็ยิ่งดุดันรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ในสถานการณ์ที่ฝ่ายหนึ่งเพิ่มขึ้นอีกฝ่ายลดลงเช่นนี้ ความดุดันของเซินเจ๋อก็ค่อย ๆ อ่อนแรงลง
เหตุการณ์นี้ถูกจับตามองโดยสามคนจากเซินไห่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทันใดนั้น เซินไห่สูดหายใจลึก ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า
“เจ้าคิดจะทำอะไร เซินไห่?” ผู้ช่วยทั้งสองคนของเซินเจ๋อเห็นท่าทีเช่นนั้นจึงเอ่ยถาม
“ข้าจะทำอะไรรึ?” เซินไห่ตอบตรง ๆ “แน่นอนว่าข้าจะไปช่วยท่านแม่ทัพ”
“เจ้าไม่รู้หรือว่าท่านแม่ทัพเกลียดที่สุดเวลามีคนมายุ่งกับการต่อสู้ของท่าน?”
เซินไห่พูดอย่างไม่พอใจ “นี่มันสงคราม ไม่ใช่การละเล่นของเด็ก ต่อหน้าปีศาจตนนั้น ท่านแม่ทัพกำลังจะเสียเปรียบชัด ๆ
พวกเจ้าจะรอให้ท่านแม่ทัพตายก่อนแล้วค่อยเข้าไปช่วยงั้นหรือ?!” เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้ช่วยทั้งสองคนก็ชะงักไป
พวกเขามองดูคนทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันอยู่แล้วพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นก็ไปช่วยท่านแม่ทัพด้วยกัน
หากภายหลังท่านแม่ทัพจะลงโทษก็ให้ลงโทษไปเถิด” สุดท้ายแล้ว ทั้งสามคนมีความคิดเดียวกัน คือต้องเอาชนะให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน
