าของหลี่เต้า
“อึก…” หัวหน้ากองพันผู้นั้นกำง้าวมังกรทมิฬไว้โดยสัญชาตญาณ
ดวงตาเบิกกว้าง พยายามจะเอ่ยบางสิ่ง แต่พอเพียงอ้าปากก็มีเลือดสดทะลักออกมามากมาย ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้
ชั่วขณะถัดมา ก็มีมือข้างหนึ่งกดลงบนหน้าผากของเขา นี่มัน…
หลี่เต้ายื่นมือออกไปแล้วผลักเบา ๆ หัวหน้ากองพันผู้นั้นที่เมื่อครู่ยังติดอยู่บนง้าวมังกรทมิฬถูกเขาตบกระเด็นออกไปในทันที
จากนั้นเขาก็สะบัดเลือดและเนื้อที่ติดอยู่บนง้าวมังกรทมิฬออกไป
เมื่อหัวหน้ากองพันคนนั้นล้มลงบนพื้น ดวงตาเบิกกว้าง และได้สิ้นลมหายใจไปแล้ว
ในใจมีเพียงความคิดเดียว : ทำไมต้องเป็นเขาด้วย?
[ฆ่าศัตรูหนึ่งคน ได้รับคุณสมบัติ : 13.69]
การตายอย่างกะทันหันของคน ๆ หนึ่งทำให้เซินไห่และคนที่เหลืออีกสองคนได้สติกลับมา
พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทําไมอีกฝ่ายถึงเลือกที่จะทนรับคมดาบ ก็เพราะต้องการฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาเผลอโจมตีทีละคนนั่นเอง
บัดนี้แผนของอีกฝ่ายสำเร็จแล้ว พวกเขาต้องสูญเสียคนไปหนึ่ง
“บัดซบ!” ดวงตาของเซินไห่แดงก่ำในทันที แม้ทั้งสี่คนจะร่วมมือกันได้ดีแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถเอาชนะคนตรงหน้าได้
สำคัญที่สุดคือเขาไม่สามารถคาดเดาพลังของคนตรงหน้าได้เลยว่าเป็นอย่างไร?
หากจะว่าเก่งกาจ แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยแสดงพลังลมปราณออกมาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ นั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียน
แต่ในอีกแง่หนึ่ง การที่อีกฝ่ายสามารถใช้ร่างกายต้านทานคมดาบที่รวมพลังปราณเซ
